ఊసుపోక …

వూసుపోక ….
ఎన్నెంకతలు -1

ఆమధ్య ఓ స్నేహితురాలు చెప్పింది వాళ్ల తాతగారివాచీ టూనింగుకి తీసికెళ్తే ఆకొట్టువాడు అదిరిపడ్డాట్ట, ఇక్ష్వాకులనాటి చేతిగడియారం మీకెక్కడ దొరికిందండీ అంటూ. నిజమే పాతకాలపు వాచీలు ఇప్పటికీ పనిచేసేవి వున్నాయి. నాదగ్గిరో వాచీ వుంది 1968లో నూటయాభై విచ్చురూపాయాలిచ్చి మనదేశంలోనే కొన్నది. అప్పటికి ఈడిజిటలులూ అవీ లేవు కదా. అనాటి సాంప్రదాయాలప్రకారం పొద్దున్నేలేచి కాఫీతాగుతూ, రేడియోలో పన్యాల రంగనాథరావు వార్తలు వింటూ, వాచీకి కీ ఇచ్చుకోడం ఓఆనవాయితీ.
నేను నిజంగా పాతకాలపు మనిషిని అమెరికా వచ్చేక పదేళ్లవరకూ మోనోరికార్డరుతో సంగీతంవింటూ రికార్డు సృష్టించిన అర్భకురాలిని. అంచేత వాచీసంగతి కూడా అంతే.
మీకు తెలుసో తెలీదో అమెరికాలో వందేళ్లున్న కొంపలని హిస్టారికల్ లాండ్‌మార్కులంటారు. అంటే అలా ముద్ర వేయించుకున్న ఇంటిని ఆయింటివారు తదనుగుణంగా పరిరక్షించుకుంటూ వుండాలన్నమాట. అలాగే నావాచీ వాచీకాలమానంలో ఆస్థాయి చేరుకోవాలని నాఅభిలాష.
ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఇక్కడ టైమెక్స్‌వారి జింగిలొకటి వుంది. అదేమిటంటే takes a licking and keeps on ticking అని. అంటే చికగ్గొట్టినా చకచక నడుకుపోతూంటుందని. నేను అమెరికాలో కొన్న - నాస్తోమతుకి తగినస్థాయిలో అని గమనించాలి- వాచీలేవీ ఇలా కలకాలం నిలవలేదు. అంచేత నేను ఇండియానించి తెచ్చుకున్న అణాపరకవాచీయే వాడుతూ వచ్చాను.

ఇలా వుండగా ఓకరోజు, నేలమీద కుప్పలు కుప్పలుగా మంచు పేరుకున్న రోజున బయటికి వెళ్తూ వాచీకి కీ ఇవ్వబోతూంటే అది కాస్తా చేతిలోంచి జారి మంచులో కూరుకుపోయింది. దానికోసం మంచులో కెలుకూతూంటే దొరికినవి - మాఅమ్మాయి పారేసుకున్నానని చెప్పిన క్రేయానులు, మూడు పెన్నీలు, మరెవరో పారేసుకున్న తాళాలూను. ఇలా చాలావస్తువులు సేకరించబడ్డాయి ఆరోజు నాచేత కాని నా వాచీ మాత్రం దొరకలేదు. బహుశా నేను మంచు కెలుకుతున్నకొద్దీ ఆవాచీ ఇంకా ఇంకా లోతుకు దిగడిపోయివుంటుందేమో. వుసూరుమనుకుని, కారెక్కి పనికి పోయాను.

ఆతరవాత మూడునెలలకి శిశిరం వెనకబడి, సూర్యనారాయణమూర్తి కరుణించి, ప్రభవించి మంచుని కరిగించి తనపరువు నిలబెట్టుకున్న శుభసమయంలో నావాచీ దొరికింది. ఎక్కడంటే పడ్డచోటే వుంది. నేను అమందానందకందళితహృదయారవిందాన్ని ఆచిపట్టుకుని వాచీకి కీ ఇచ్చాను. అది టిక్ టిక్ మనడం మొదలెట్టింది. ఇది కథకోసం రాసిన ముగింపు కాదు. నిజంగానే మూడునెలలపాటు మంచుపాతరలో నిశ్చలసమాధిలో మునివరునివలె ముడుచుకుపడుకున్నవాచీ వళ్లు విరుచుకు కళ్లు తెరుకుచు నాకు కాలమానం తెలియజేసింది.

ఏంచెప్పమంటారు? నేను క్లాసుకి వెళ్లడం ఆరున్నర నిముషాలు ఆలస్యం అయింది. విద్యార్థులు మీరు ఆలస్యంగా వస్తానని మాకు ముందే ఎందుకు చెప్పలేదు అని నాకు బుద్ధి గరిపేరు.

(ఫిబ్రవరి 14, 200
–