ఊసుపోక – సంతకంటె సంతోసమయ్య మాకు

(ఎన్నెమ్మకతలు 40)

బజారంటే నాకు ఈపాట గుర్తొస్తుంది.

ఓ పల్లెపడుచుని ఓ చిన్నవాడు అడుగుతాడు,

ధాన్యమయిన దంచగలవ పిల్ల నీవు అని.

ధాన్యమంటె దగ్గొస్తదయ్య మాకు

అంటూ చెప్పి, ఆపడుచుపిల్ల ఇంకా ఇలాగే తనకి చిరాకు కలిగించే మరో రెండు కూడా చెప్పేక, మరి

“నేను” కథ

మునిసిపల్ ఆఫీసులో నేను కొత్తగా ఉద్యోగంలో చేరినరోజులు.

నేను చేరడానికి పదిరోజులముందు చేరేట్ట సత్యం అని ఒక టైపిస్టు. వంకరటింకరగా గీసినట్టున్నకళ్లూ, తుప్పజుత్తూ, పొట్టిగా, పీలగా, గట్టిగా గాలేస్తే ఎగిరి పడతాడేమో అన్నట్టుండేవాడు.

ఊసుపోక – లేమంటే ప్రేమా!!

(ఎన్నెమ్మ కతలు 39)

లేమ కాదండీ, నే చెప్పేది “లేమి” మాట.

దరిద్రపుబతుకుల్లో గల ఔన్నత్యాన్ని వేనోళ్ల పొగిడేవాళ్లున్నారు. నాకెందుకో అది చాలా అసంబద్ధంగా