నిడదవోలు మాలతి కథలు, వ్యాసాలు

“పెళ్ళి చేసుకుంటే వస్తానని రాసేను.”

“కట్నం ఇస్తాం అన్నా కామాక్షిపెళ్ళి కాలేదు. నీకు ఏ కట్నమూ లేకుండా అయిపోయింది. … నిన్ను నేను కోరేది ఒక్కటే. నేను పోయేక దాన్ని మీరే చూసుకోవాలి.” Read the rest of this entry »

విశాఖపట్నంలో మహారాణీపేటలో కలక్టరేటు జంక్షనుకి రెండిళ్ళవతల మాతాతగారు మాఅమ్మకి కట్టించిన మేడ అది.

కళ్ళు చికిలించి ఆ కవరు వేపు చూసేను. ఆ నీలిరంగు 3×2.5 అంగుళాల కవరు మడతల్లో చెప్పలేనంత చరిత్ర ఉంది. Read the rest of this entry »

జ్యేష్ట బహుళ విదియ స్థిరవాసరము – తెలుగు పంచాంగంప్రకారం నేను పుట్టిన శుభదినం.

1937 Read the rest of this entry »

ఇది యమర్జెంటుగా రాయాలనిపించిన కారణం చెప్తాను – మామూలుగా బ్లాగులో ఎక్కువ భాగం తమ జీవితాల్లో సన్నివేశాలూ, విహారయాత్రలూ,హాస్యాలూ కదాచితుగా మనస్తాపాలూ రాసుకుంటారు. నిజమే. Read the rest of this entry »

తూలిక అభిమానపాఠకులకు,

పాఠకులకు (1218x1280)

 

 

ఇట్లు

మాలతి

—————–

నాల్రోజులక్రితం లంకెలబిందెలాటి అట్టపెట్టెలో దొరికిన పాత ఉత్తరాలు. వరదల్లో తడిసి పోస్టాఫీసు యంత్రాల్లో నలిగి రంగు మాసిపోయి రాత అలుక్కుపోయి మిగిలిన ఈ ఉత్తరాల గుట్ట.DSC02362ఏ మధ్యాహ్నాలో అర్థరాత్రులో భోజనాలయేక, నిత్యనైమిత్తికాలు ముగించుకు తీరిగ్గా కూర్చుని నిదానంగా రాసుకుపోయిన ఊసులు. బుర్రల్లో పుట్టి రక్తనాళాలద్వారా వేళ్ళల్లోకి ప్రవహించి కలం ఇంకులోకి సీదాగా జారి కాగితాలమీద రూపు కట్టిన కబుర్లు.

తుడుపులూ కొట్టివేతలూ లేవు. Cut and paste లేదు. ఎంత హాయి అవి!

నేను కూడా అంత తీరిగ్గానూ కూర్చుని కళ్ళు పొడుచుకు చూస్తున్నా అలుక్కుపోయిన అక్షరాలు ఊహించుకుంటూ అర్థాలు వెతుక్కుంటూ చదువుతున్నా తోచినవి తోచినట్టు కథలు అల్లుకుంటే ఎలా ఉంటుందో?!

అహో, ఉత్తరాలూ పత్తరాలూ గుట్టగా – శిశిరమేతంచెనంటూ గలగల్లాడుతూ రాలిన పండు పత్రాల్లాగ, ఆరముగ్గిన అరటిపండు తొక్కలా మాగి కమిలిపోయి అక్షరాలు అలుక్కుపోయి వరదలో నాని చివికిపోయి పోస్టాపీసు సార్టరులో చిత్తుగా నలిగి, చిరుగులు పడి మిగిలిన అర్థ పత్రాలు, అర్థరహిత పత్తరాలూ. చదవనా?

కనీసం 15 ఏళ్ళకి ముందు 30 ఏళ్ళ కాలవ్యవధిలో అందుకున్నవి ఇప్పుడు చదివితే ఎలా ఉంటుంది? అసలు అర్థం అవుతాయా? ఎన్ని మరిచిపోయేనో …ఇప్పుడు అవి మళ్ళీ ఏమి గుర్తుకి తెస్తాయో, ఏవి నాబుర్రని తొలిచేసి మరింత గందరగోళంలో ముంచేస్తాయో.

తదేకదృష్టితో వాటివేపు గుచ్చి గుచ్చి చూస్తున్నాను – అమ్మా, నాన్నగారూ, అన్నదమ్ములూ, అక్కచెల్లెళ్లూ, స్నేహితురాళ్ళు రాసినవి వివిధ దశల్లో వేరు వేరు ఊళ్ళనుండి – విశాఖపట్నంనుండి వాషింగ్టన్ డీసీ వరకూ.

ఏది ఎవరిదగ్గరనుండి అయిఉంటుందో – అదొక పజిలు. నాతోనే పందెం వేసుకుని కళ్లు చికిలించి చూస్తున్నాను. కొన్ని సుళువుగానే తెలుస్తున్నాయి కానీ కొన్ని చిక్కుప్రశ్నలయి సవాళ్ళు విస్తుర్తున్నాయి.

ఆలోచిస్తుంటే ఏదో కథ గుర్తొచ్చింది. కుటుంబరావో సుబ్రహ్మణ్యశాస్త్రిగారో జ్ఞాపకం లేదు. అల్లుళ్ళకాలేజీ చదువులకి మామగార్లు మదుపు పెట్టే రోజులు. కథలో మా అల్లుడి ఉత్తరం ఆఖరివాక్యం చదివితే చాలు అంటాడు కథకుడు. బాగా చదువుకుంటున్నాను అని మొదలు పెట్టి, కాలేజీలో వ్యాపకాలన్నీ రాసి, చివర “కాబట్టి … రూపాయలు పంపవలెను,” అని ఉంటుందిట. నాఉత్తరాలు అలా ఉండవులెండి. ఊరికే నాకు గుర్తొచ్చిందంతే.

ఒకొక ఉత్తరం రంగూ, ఉత్తరంలో భాషా, కాలక్రమంలో మారుతూ వచ్చిన కవర్లూ, ఆకారాలూ, వాటిమీద ముద్రలూ చూస్తూ ఆలోచిస్తూ కాలయాపన కొంత సేపు. ఎవరు ఏం రాసి ఉంటారో గుర్తు తెచ్చుకోడానికి ప్రయత్నిస్తూ మరికొంత జాప్యం.

తీసి చూడమంటోంది మనసు. కాదు కాదంటూ మొరాయిస్తోంది చెయ్యి. ఏమూలో బెరుకు, ఇదీ అని వర్ణించలేని పిరికితనం. ఏం చదవాల్సొస్తుందో? మరిచిపోయిన కథలు తిరిగొస్తాయా? ఆనందదాయకం అవుతాయా? అయోమయంలోకి తోస్తాయా. బుర్రలో లేని తలపులు తవ్వి తీసి, లేని కలతలు తెచ్చిపెట్టగలవు కూడా కదా. ఎందుకు సుఖానున్న ప్రాణాన్ని దుఃఖపెట్టుకోడం?

“నీకు ముసల్తనం ఒచ్చీసింది.”

ఇదా ముసిల్తనం?అమ్మలు తన బొమ్మలున్న ప్లాస్టిక్ డబ్బా తీసుకుపోయి, మళ్ళీ “ఇవి నీవి” అని తిరిగి తీసుకొచ్చి నాముందు పెట్టకపోతే అసలు ఈ ఉత్తరాలమాట తల్చుకునేదాన్నేనా?

“బిడ్డ తిర్గి తెస్తే మాత్తరం నివ్వు చూడాల్నెక్కడున్నాది?”

లేదు.

చూడాలని లేదు. చూడాలని ఉంది కూడా. అవునూ కాదూ. సదసద్సంశయం. బతుకే ఓ ద్వంద్వం. కావాలనుంటుంది. అఖ్ఖర్లేదనీ ఉంటుంది. అడగడుగునా చీలిన దారే! అడుగుడుక్కీ సంశయమే ఆ రెండోదారిలో వెళ్ళి ఉంటే ఏం కనిపించేదో – అస్తమానం అదే యావే!

నాలుగు దశాబ్దాలలో పారేసినవి పారేయగా మిగిలినవి ఇవి.

ప్రతి ఉత్తరంలోనూ ఏదో ఒక విశేషం ఉండే ఉండాలి. నేను అందుకున్న ప్రతి ఉత్తరం దాచలేదు. కొన్ని కొంతకాలం ఉంచి పారేశాను. కొన్ని వెంటనే పారేశాను. కాలగతిలో ఒకొకరే నాజీవితంలోనుండి తప్పుకుంటుంటే, అదే క్రమంలో వారికి సంబంధించిన ఉత్తరాలూ, కాయితాలూ, కార్డులూ చిత్తుకాయితాలబుట్టలోకి విశిరేశాను.

ఎదురుగా కుప్పమధ్యలో ఏరోగ్రాంమీద అమ్మపేరు తొంగి చూస్తోంది. యన్. శేషమ్మ ఇంగ్లీషులో. బహుశా ఉత్తరంమీద ఎడ్రెస్ రాసినవాళ్ళెవరో రాసి ఉండాలి. కాయితంరంగు చూస్తే అది చివరిరోజుల్లో రాసింది కావచ్చు. అమ్మ రాసిన ఉత్తరాలు చింపడానికి చేతులు రావు. హుమ్. అదో భ్రమ. … నేను ఉంచినంత మాత్రాన వాటికి కొత్తగా వచ్చే ఘనత ఏముంది? నాతరవాత ఏమవుతాయి?

ఇదుగో, ఇలాటప్పుడే జీవితంగురించి బహు విశాలదృక్పథం వచ్చేస్తుంది నాకు. కొన్ని శతాబ్దాలూ, యుగాలూ, కల్పాలూ తలుచుకుంటాను.మహా ఋషులూ, చక్రవర్తులూ, వేదాంగవిదులూ కాలగతిలో కలిసిపోయేరు కదా. వాటిమధ్య నేనెంత, నా ఉత్తరాలెంత? నేను ఈరోజు ఏమి చేసినా, చెప్పినా, ఎవరిని పలకరించినా, ఎక్కడికి వెళ్ళినా పూట గడవడానికే తప్ప వాటికి అంతకన్న విలువేముంది అనిపించదూ ఎవరికి మాత్రం?

కానీ … ఇప్పుడు ఇవి పారేస్తే, భవిష్యత్తులో “అయ్యో ఎందుకు పారేసేను, దాచుకుని ఉంటే బాగుండేది కదా” అని విచారించే సమయం వస్తుందా? హుమ్. ఏం భవిష్యత్తు? … మహా అయితే మరో రెండేళ్ళు, అంతే కదా. ఈ మధ్యకాలంలో నా గతంగురించి వగచే రోజు వస్తుందనుకోడం హాస్యాస్పదం కాదూ?

మళ్ళీ కుప్పవేపు చూసేను. బహుశా ఆ ఉత్తరాలన్నీ వరసగా పేర్చితే స్టాంపు ధరలు ఎలా పెరిగేయో తెలుస్తుంది. దేశంలో వేరే కాయితాలమీద రాసి మడిచి మరో కవర్లో పెట్టి పోస్టు చేసే సంప్రదాయం మారి ఇన్లాండు కవర్లు వచ్చేక ఆ కవర్లకి వాడే కాయితం మరీ అల్పం అయిపోయింది. కనీసం ఏరోగ్రాములకయినా కాస్త మంచి కాయితం వాడితే బాగుండు.

సందేహిస్తూ ఓ మూలనించి తొంగి చూస్తున్న కార్డు తీసేను నెమ్మదిగా, గట్టిగా పట్టుకుంటే కందిపోతుందేమో అన్నట్టు.

(ఇంకా ఉంది.)

 

(మే 27, 2015)

ఎవరో అడగగా రాసిన ఈ టపా పత్రికలో రాలేదు కానీ ఫేస్బుక్కులో చాలామందిని ఆకర్షించింది. అంచేత, ఫేస్బుక్ సభ్యులు కానివారికి కూడా నా అనుభవాలు తెలియజేయడంకోసం ఇక్కడ పోస్ట్ చేస్తున్నాను.

ఫేస్బుక్ కూడా చురకత్తిలాటిదే. కూర తరుక్కోడానికా గొంతు కోసుకోడానికా అన్నది మనకే తెలియాలి. నేను ఫేస్బుక్‌లో చేరేక నా బ్లాగు తెలుగు తూలికగురించి ఎక్కువమంది పాఠకులకి తెలిసింది. ఫేస్బుక్కులో మేలుబంతి పండితులు, చదువరులు పరిచయమయేరు. వారివల్ల కొత్త విషయాలు తెలుసుకోగలుగుతున్నాను.

నాకు కావలసింది నారచనలు నచ్చినవారితో స్నేహమే కానీ వ్యక్తిగత స్నేహాలు కాదు. అలాగే నేను చూసే పేజీలు కూడా నాకు అర్థమయినంతవరకే.

ఇక్కడ కూడా అవాంఛనీయ, విపరీత ధోరణులున్నాయి. వాటిని దాటుకోవలసింది మనమే. settingsలో tagging పరిమితం చేసేను. నాధోరణి నచ్చనివారికి నా పేజీకి రావద్దని చెప్పేను. మహిళలకి గానీ మరొకరికి గానీ నేను చెప్పగలిగింది ఇంతే – లేైకులకోసం కాక మీఅభిరుచికి తగిన పేజీలు మాత్రమే చూసుకోండి. మీరచనలను ఆస్వాదించేవారిని మాత్రమే మీ పేజీకి పిలవండి.

మరొక లాభం – నేను చాలా కాలంగా వినడం మానేసిన సంగీతం అక్కడ పోస్టులమూలంగా మళ్ళీ వింటున్నాను.

 

(మే 20, 2015)

ఇది ప్రత్యేకించి మధురాంతకం రాజారాంగారి పుస్తకంమీద సమీక్ష అనడం ఉచితం కాదు.

ఈ పుస్తకం నాచేతికొచ్చి పదేళ్లకి పైనే అయింది. మళ్ళీ ఇప్పుడు రెండోసారి చదువుతుంటే మళ్లీ కొత్తగా చదువుతున్నట్టే ఉంది. రాజారాంగారు ప్రస్తావించిన విషయాలు అలా ఉండగా, సందర్భానుసారంగా నాకు తెలిసిన ఇతర కథలూ, రచయితలగురించిన ఆలోచనలు రాసాగేయి. Read the rest of this entry »

టాగు మేఘం

అనుసరించు

Get every new post delivered to your Inbox.

మరో 920గురు చందాదార్లతో చేరండి