నా ఆలోచనలు కొన్ని- 2

  1. అమ్రికా టుర్మిరికా

కొంతకాలంగా అమెరికాలో పసుపు వాడకంగురించి ప్రబోధిస్తున్నారు. ఇంతకుముందే ఉందేమో నాకు తెలీదు. నేనిప్పుడే గమనించేను. మొదటిసారి మోకాలు నొప్పి అని డాక్టరు దగ్గరికి వెళ్తే, పసుపుగుణం తెలిసింది. ఆ డాక్టరుగారు కొనమన్న  పసుపుమందు మన దేశీ దుకాణాల్లో దొరికే పసుపుకి పదింతలుంది వెల. మనవాళ్లలా ప్లాస్టిక్ సంచులలో కాక నీటైన ప్లాస్టిక్ సీసాలలో అందించడమే అధిక సౌకర్యం. ఇంకా ఏవో పోషకపదార్థాలు కూడా కలుపుతారని కూడా తెలిసింది.

ఇంతకీ అసలు చెప్పదల్చుకున్నకత ఏమిటంటే –

నేనీ ఊరొచ్చి ఏడే్ళ్లయింది. ప్రతిరోజూ ఆ వీధులే తిరుగుతున్నాను. ప్రతిరోజూ నాదారిలో ఒకావిడ కనిపిస్తారు. లాటినో అనుకుంటా.

సాధారణంగా నాకొక టైమంటూ లేదు. 8 నుంచి 11.30లోపున ఎప్పుడు తోస్తే అప్పుడు బయల్దేరుతాను.

ఒక దిక్కంటూ లేదు. వీధిలోకి అడుగెట్టేక, ఉత్తరం, దక్షిణం, తూర్పు, పడమర ఎటు తోస్తే అటు వెళ్తాను.

ఏ టైంలో ఎటు వెళ్లినా ఆవిడ ఎదురవడమే విశేషం. ఏవో గ్రహాలు మా కార్యక్రమం నిర్ణయించి మమ్మల్ని నడిపిస్తున్నట్టు. అదీ నాకు వింత.

రెండో వింత సాధారణంగా ఇక్కడ నాలుగుసార్లు చూస్తే, అసలు రెండోసారి అయినా, హలో అంటూ పలకరిస్తారు. కొందరు బాగున్నావా అంటారు. ఇంకా కొందరు ఎక్కడున్నావు, ఏంచేస్తున్నావు లాటి ప్రశ్నలు వేస్తారు.

జుత్తు బాగుందని మెచ్చుకున్నవారు కూడా లేకపోలేదు.

ఈవిడ మాత్రం ఎప్పుడూ పలకరించలేదు. మరీ ఒకే sidewalkమీద ఎదురొస్తే, నేనే వినిపించీ వినిపించకుండా హలో అంటాను.

ఆవిడా అలాగే మందరస్వరంలో ఏదో చిన్నశబ్దం చేసి దాటుకుపోతుంది.

ఇప్పుడు అసలు కథకొస్తాను.

ఆమధ్య, రెండు వారాలయినట్టుంది, ఒకరోజు చేతికర్ర పుచ్చుకు బయల్దేరేను. ఆరోజు ఆవిడతో పాటు మరొకాయన ఉన్నారు. ఆయన అప్పుడప్పుడు కనిపిస్తారు, ఆవిడలా రోజూ కాదు. కానీ కనిపించినప్పుడు తప్పనిసరిగా నన్ను పలకరిస్తారు.

ఆరోజు కూడా పలకరించి, ఈమధ్య కనిపించడంలేదేం అన్నారు.

కాలునొప్పిమూలంగా అట్టే తిరగడంలేదని చెప్పేను.

ఆ పక్కనున్న ఆవిడ, అదే ఈకథలో ప్రధానపాత్ర, We wish you all the best అంది.

నాకు ఆశ్చర్యం. సరే అని కృతజ్ఞతలు చెప్పి ముందుకి సాగిపోయేను.

మళ్ళీ నిన్న కనిపించిందావిడ.

నన్ను దాటుకు పోబోతూ, చటుక్కున వెనుదిరిగి ఎలా ఉన్నావు అని అడిగింది.

నేను రవంత విస్మయము చెందినదానినై, బాగానే ఉన్నాను అన్నాను.

అప్పుడండీ ఆవిడ మొదలుపెట్టి ఆగకుండా పది నిముషాలు మాటాడింది.

తనకి arthritis అనీ, రోజూ నడుస్తాననీ, నడవడం మంచిదనీ, ఎక్కువ చేయకూడదు కానీ ….

ఇలా కొంతసేపయేక, ముక్తాయింపుగా, ‘’పసుపు. పసుపు వాడాలి. ఒంటికి చాలా మంచిది. అలాగే అల్లం కూడా” అని సలహా చెప్పింది.

అంచేత నేనిప్పుడు పసుపు వాడకం హెచ్చించేను. ఉడుకుతున్న బియ్యంలో కూడా అరచెంచాడు పసుపు వేసేస్తున్నాను చేదా ఏమిటి, పులిహోరలో వేసుకోడంలేదా అని నాకు నేనే నచ్చచెప్పుకుని.

ఆలోచిస్తే ఆవిడ నన్ను ఇంతకుముందు పలకరించకపోవడానికీ, నాకు నొప్పి అని తెలిసేక, ఓహో నాలాటి మనిషే అని గుర్తించింది అని స్పష్టమయింది.

ఈ మనిషి కూడా నాలాగే బాధ పడుతోంది అనుకుంటే ఆ ఆనందమే వేరు కదా. ఏ అరమరికలూ లేకుండా మాటాడడానికీ కారణాలు తెలుసొచ్చేయి నాకు.

అదీ కథ.

(నవంబరు 18, 2020)

000

  • గూడు మారినవేళ

నట్టిల్లు మూడోతరగతి బోగీముందు railway platformలా కనిపిస్తుంది

ప్రిజ్ ఖాళీ చేస్తూ లాభనష్టాలు బేరీజు వేసుకు చూసుకుంటుంటే

ఎన్నో జీవనసూత్రాలు.

ఎంతో శ్రమించి పోగు చేసిన అట్టపెట్టలఅవుసరం రేపటితో సరి.

పారేయలేను దాచలేను

పారేయబోతే, మళ్ళీ అవుసరమవుతాయేమో, ఇంకెవరికైనా పనికొస్తాయేమో

దాచబోతే, చచ్చు అట్టపెట్టెలకా ఇంత ఆరాటం అన్న చులకన

మారే రోజున శ్రమ తగ్గడానికి చేసి ప్రిజ్ లో పెట్టుకున్న ఖాద్యపదార్థాలు

ఖాళీ చేస్తుంటే, కొత్తింట్లో అడుగెట్టగానే తినడానికేమీ ఉండదేమోనన్న దిగులు

ఊళ్ళో ఉన్న కూతురు తెచ్చిస్తానన్న భరోసాతో తీరిపోతుంది.

ఇవాళ గిన్నెలూ తప్పేలాలూ, పుస్తకాలూ, బట్టలూ, నానారకాలూ కుక్కి

పకడ్బందీగా మూటలు కట్టిన అట్టపెట్టెలు రేపు విప్పుతాను ఎంతో ఓపిగ్గా.

ఏ వస్తువు ఎక్కడ అమరుతుందో పరీక్షిగా చూసుకుంటాను.

అంతా అయిపోతుంది.

తుఫాను కురిసి వెలిసిపోతుంది.

దినచర్య ఎప్పట్లాగే యథావిధి అయిపోతుంది,

ఈ గదికి బదులు ఆ గది.

ఈ కిటికీలో దృశ్యానికి బదులు ఆ కిటికీలో దృశ్యం

గూడు మారేనోచ్ అంటూ మహోత్సాహంతో అరవాలన్న కోరిక

ఏ గూడయితేనేమి గుండె అలాగే కొట్టుకుంటుందన్న ఆలోచనతో హతమవుతుంది.

జీవనక్రమం సాధారణస్థితికి జారుకుంటుంది.

నవంబరు 27, 2020

000

  • నన్ను చదువుకుంటున్నాను.

జీవితం పంతులమ్మ కాదు

జీవితం వల్లించలేదు కాపీపుస్తకంలోని సుభాషితాలు.

ఋషిలూ తాత్వికులూ బోధించిన పరమసత్యాలు తలకెక్కలేదు.

నేనిరుక్కున్న సంఘటనలు చదువుకుని తెలుసుకున్నాను

నన్ను నేను చదువుకున్నాను.

అందుకేనేమో నాతలపులు నాకు మాత్రమే అర్థమవుతాయి.

000

  • శతాయుష్షు, ఆ పైన మరో 5!

నిన్న అంతర్జాలంలో 105 ఏళ్ళు అని కనిపించింది. అదే నిజమైతే ఏం జరుగుతుందో అని చూసుకుంటే ఇదీ తేలింది–

అంటే మరో 22ఏళ్ళమాట.

అంటే అప్పటికి

నేను రోజుకి ఒక టపా చొప్పున 8,280 టపాలు కనీసం రాయాలి Facebookలో. అసలిప్పటికే రాయడానికేం తోచక తన్నుకుంటున్నాను.

పైగా ఇవాళా రేపూ పుట్టినపిల్లలు కొత్తపాఠకులుగా నాపేజికి వస్తారు. వాళ్ళకి నచ్చినట్టు రాయాలి.

ఇంకా

ఇప్పటి నావస్త్రాలన్నీ పాతబడిపోయి మళ్ళీ కొత్తస్టైలుగా ప్రచారంలోకి వస్తాయి.

ప్రజలు రాజరికాన్ని నిష్పూచీగా అంగీకరిస్తారు. అప్పుడు రాజూ, రాణీ అనరు. ప్రధానమంత్రి, అధ్యక్షుడూలాటి పేర్లయితే ఉంటాయి కానీ వాళ్ళు నెఱిపేది రాజరికమే.

కులాలు పూర్తిగా అంతరిస్తాయి.

వాటిస్థానంలో మూడు తరగతులు– ఉత్తమ, మధ్యమ, అధమతరగతులు అంగీకరింపబడతాయి. వాటికి ఈమధ్యనే శంకుస్థాపనము బహు ఆడంబరమూగా జరిగింది.

తెలివితేటలంటే యంత్రాలనీ అధమతరగతి జనాలనీ వాడుకోగలతెలివి అన్న నిర్వచనం నిర్ధారణ అవుతుంది.

పిల్లలకి చదువులు పాఠశాలలనబడే భవనాల్లో కాక వీధుల్లోనూ బజారుల్లోనూ నేర్పబడతాయి.

కర్ణాటకసంగీతం అంటే హిప్పీగెంతులుగా ప్రజలు ఆమోదిస్తారు.

తెలుగంటే ఇంగ్లీషే అనీ, ఏదో ఒక మారుమూల ఇంగ్లీషుకి తెలుగు అన్నపదం రూపాంతరంగా వాడుతున్నారనీ అందరూ ఒప్పుకుంటారు. తెలుగు వేరేభాష కాదని ప్రభుత్వాలు ఆజ్ఞలు జారీ చేస్తాయి.

000

ఉలిక్కిపడ్డాను ఈ ఆలోచనలు ఎంత భయంకరం. నాఆయుర్దాయం పునః పరిశీలించుకోవాలి. లేదా లోకం మార్చేసే పద్ధతి కనిపెట్టాలి. 105 మాత్రం భయంకరం!

000

(నవంబరు 29, 2020)

స్వార్థం ఒక యోగం

ఇద్దరు వ్యక్తులు నాది నాది అంటూ కొట్టుకుంటే స్వార్థం

రెండు కూటాలు మాది మాది అంటూ

తన్నుకుంటే సామాజికన్యాయం.

కష్టజీవులకు అనుకూలచట్టాలు

భాగ్యవంతులపాలిట దుష్టచర్యలు

తమకి అనుకూలించిన చట్టాలు ఆనందదాయకం.

ప్రతికూలించిన పరమదుర్మార్గం.

దుష్టనాయకులంటూ వేరే లేరు.

ఎవరిదృష్టిలో ఏకారణంగా అన్నదే దుష్టనాయకునికి నిర్వచనం.

తమఆస్తి రక్షించని నాయకుడు అధికారమదాంధుడు.

పరిరక్షించినవాడు మహానాయకుడు.

000

(నవంబరు 10, 2020)

నా పిడయఫ్ సంచయం 6

WordPressలో పోస్టులు ఎక్కించడంలో చేసినమార్పులు నాకు అంతుపట్టడం లేదు. కింద నేనిచ్చిన లింకు అతిప్రయత్నంమీద పూర్తయింది కానీ ఈ పద్ధతి మాత్రం పూర్తిగా అర్థం కాలేదు.

సురుచిర స్వప్నం

మసక వెలుగులో మండపం.

తను సరిగ్గా మండపం నట్టనడిమి నుంచుని ఉంది.

తలెత్తి చూస్తే నభోమండలంలోనికి చొచ్చుకుపోతూ గోపురం.

నరసంచారం లేదు సరి, నరవాసన లేదు, నరుడు అడుగిడిన జాడ లేదు

ఏదో పురాతన కట్టడం కాబోలు.

తూరుపుదిక్కున చీకటి గుయ్యారం.  

లోపల ఎక్కడో ఏ శిలావిగ్రహమో సుప్రతిష్ఠితమై ఉంది కాబోలు.

కన్ను పొడుచుకున్నా కనిపించని గాఢాంధకారం.

తనని చుట్టుకుని పట్టువలువ గోముగా కప్పినట్టు నిశ్శబ్దం.

 తలెత్తి చూసింది మళ్ళీ.

కనిపించనంత ఎత్తుకి దూసుకుపోతూ గోపురం

అక్కడ పావురాళ్ళే కాపురాలు పెట్టేయో

గుడ్లగూబలే స్థిరనివాసం ఏర్పరుచుకున్నాయో

… …

గదిలో చీకటి విడుతోంది, కళ్ళు తెరిచి చూసింది తను.

అదే మంచం, అదే గది.

 అదే కల. అదే ప్రశాంతం, ఎన్నిరాత్రులో.

ఆ కలకి అర్థం ఏమిటో

సందేశం ఏమిటో.

అయోమయం.  

 ఆకల వచ్చినరోజు సుఖనిద్ర అనుభవం మాత్రం నిజం.

కొంతకాలం అయేక మరో కల

గండ్రశిలమీద తను. అష్టదిక్కులా జలమయం.

కనుచూపుమేర ఎటు చూసినా మిలమిల మెరుస్తూ తరంగాలు

ప్రళయం అంటే ఇదేనా

మూడు నిలువులఎత్తు తరంగాలు మహోధృతితో మింటికెగసి విరుచుకుపడుతున్నాయి

అంత వేగంతోనూ తనని దాటి దూసుకుపోతున్నాయి

తనపాదాలమీంచి, తాను నిలుచున్న బండరాతిమీంచి ఒరుసుకుపోతూంటే

ఏ పుణ్యస్త్రీనో ఆదరభావంతో, నిండుమనసుతో పాదాలు కడుగుతున్నస్పృహ.

స్పచ్ఛమైన పావనగంగలో జలకమాడినప్పటి ఆహ్లాదం

పైన ఆకాశం గొడుగు పట్టినట్టు పరుచుకునుంది. నిర్మలంగా ఉంది.

ఎక్కడ ఇది, ఇది ఏప్రదేశం.  ఎక్కడుంది తను.

పిట్టా పురుగూ, మనిషీ, మృగమూ ఏమీ లేవేమీ

ఇల్లూ వాకిలీ, చెట్టూ చేమా ఏవీ, భూమేదీ

ఇదేనా ప్రళయం?

భయమో, బాధో, విచారమో, సంతోషమో ఏ స్పందనా లేదేమీ

నేను నేనేనా?

కొన్ని రోజులు కనిపించి ఆగిపోయిన కల.

ఆ తరవాత నాలుగేళ్లకి కాబోలు మరో కల.

సాయంసమయం

చెదురుమదురుగా అక్కడా అక్కడా ఓ మనిషి

ఎక్కడుంది తను, ఇది ఏఊరు

వీధివార ఏదో టీదుకాణంలా ఉంది.

అరచొక్కా, అడ్డ పంచె, పట్టినామాలు, చిన్నబొజ్జ యజమాని కాబోలు

ఓవార చిరుగుల చొక్కాలో చిక్కుకున్నవాడు ఊదుకుంటూ నెమ్మదిగా టీ సేవిస్తున్నాడు

తను కారులోనే ఉంది. ఇది తనకారే

కారులో ఉన్నవాడెవరో

ఎవరతను, తనకారులో ఎందుకున్నాడు

తనెందుకు కారు తోలడం లేదు.

ఇదుగో, అబ్బాయ్, ఈదారి ఎటు వెళ్తుంది

అదేంటమ్మా. ఆదారి అటే వెళ్తుంది, మీరెటెళ్తే అటే వెళ్తుంది

అది కాదయ్యా, ఆవేపు ఏఊరుందని

ఇదుగో Amerillo ఇటు కాదు

పర్లేదండి ఇది దగ్గరదారి

ఇతను తెలుగు మాటాడుతున్నాడేమిటి

ఇక్కడికెలా వచ్చేను చెప్మా  

Kohl’sలో  కూరలకోసం కదా బయల్దేరేను.

చీకటి పడుతున్నట్టుంది, తనసలెప్పుడూ ఈవేళ ఎక్కడికీ బయల్దేరదు.

ఎందుకు కారులో ఉంది, తోలుతున్నవాడెవరు

దారి తప్పిపోయినట్టుంది.

సర్, సర్, Amerillo street అటువేపు

ఈ లెక్కన ఇల్లు చేరేదెప్పుడో

అసలు ఇల్లు చేరుతుందా

… … …

కనురెప్పలు నిదానంగా విచ్చుకున్నాయి

తనమంచంమీదే ఉంది. తనఇంట్లోనే ఉంది.

తనెప్పుడూ తప్పిపోలేదు.

కలలో తప్పిపోవడం ఏమిటి

అదే కల మళ్ళీ మళ్లీ

ఎన్ని రాత్రులో …

ఒకదాని తరవాత ఒకటి

మధ్యలో కలల్లేని నిద్ర

మళ్లీ కల

ఎన్ని రాత్రులో

మళ్లీ కొంత విరామం

ఎన్ని రాత్రులో

మళ్లీ మరో కల.

ఇది మూడో స్వప్నం.

ఏ రాత్రీ ఏకలలోనూ వెరుపు లేదు.

అబ్బురమైన ప్రశాంతత. బుద్ధి శూన్యం.

మనిషిజాడ లేదన్న చింత లేదు

బహుశా పరిసరాలగురించిన చిన్న కుతూహలం అనుభవమైందేమో, అంతే.

మూడుముక్కల్లో చెప్పాలంటే

చింతన

స్వాంతన

పొంతన

000

(పతంజలి యోగసూత్రాలలో కలలను విశ్లేషిచుకోడం కూడా యోగసాధనలో భాగంగానే చెప్పేరు.

మొదటికలలో చింతన, రెండొకలలో స్వాంతన, మూడో కలలో పొంతన అంటే మళ్లీ సమాజంలో కలిసిపోవడం అనుకోవచ్చు)

000

(అక్టోబరు 21, 2020)

నారాయణస్వామి శంకగిరి. నిడదవోలు మాలతిగారికథలు ఒక విహంగవీక్షణం

నవంబరు 2019లో ఓర్లాండో, ఫ్లోరిడాలో జరిగిన 11వ అమరికా తెలుగు మహాసభలలో నిడదవోలు మాలతికథలమీద  నారాయణస్వామి శంకగిరిగారి ఉపన్యాసం ఇది.

సభలు వంగూరి ఫౌండోషన్ ఆధ్వర్యంలో జరిగింది. ఆసభలలో ఉపన్యాసాలను విశేషసంచికగా వెలువరించేరు.

నారాయణస్వామిగారికి ధన్యవాదాలు. వ్యాసానికి లింకు కింద ఇచ్చేను.

000

అక్టోబరు 20,, 2020