రచయితలు పాత్రల్ని ఎందుకు చంపుతారు?

 కథల్లో చావుగురించి చాలాకాలంగా రాయాలనుకుంటున్నాను. నాకు మొదటిసారిగా ఈ ఆలోచన వచ్చింది తెలుగు రచయిత్రులమీద నేను పుస్తకం రాయడంకోసం కథలూ, నవలలూ చదువుతున్నప్పుడు. ఆరోజుల్లోనే నాకథల్లో ఎంతమందిని హత్య చేశానో కూడా చూసుకున్నాను. అదృష్టవశాత్తు అట్టే లేవు. ప్రధానపాత్రలే చనిపోయినవి మూడు కథలు. 

నేను 2002లో తురగా జానకీరాణిగారిని కలిసినప్పుడు, మాటలసందర్భంలో, ఒక పేరుగల రచయిత్రి సుబ్బయ్య చచ్చిపోయాడు అంటూ మొదలుపెట్టారు. చచ్చిపోయింతరవాత కథ ఏముంటుంది? కథ అలా మొదలపెట్టకూడదు, అన్నారావిడ..

నేను అప్పుడు ఆవిడతో వాదించలేదు కానీ తరవాత ఆలోచిస్తే మానవసమాజంలో చావు కథకి ముగింపు మాత్రమే కానక్కరలేదు అనిపించింది. ఒకరోజు నేను ఇల్లిందల సరస్వతీదేవిగారి సంకలనం చూస్తుంటే ఒక కథ కనిపించింది రంగయ్య చచ్చిపోయాడు అన్నవాక్యంతో కథ మొదలవుతుంది. ఒకకుంటుంబంలో ఒక వ్యక్తి చనిపోయినతరవాత, ఆస్తికోసం కుటుంబంలో వచ్చే కలహాల మీద కథ అది. అంటే ఆ చావు జరిగితేనే ఆకథ నడుస్తుంది. లేకపోతే కథ లేదు.

అలాగే కాళీపట్నం రామారావుగారు రాసిన చావు కథలో ఒక కటికదరిద్రుల కుటుంబంలో ఓ ముసలమ్మ చనిపోతే, శవాన్ని తగలపెట్టడానికి కట్టెలకోసం పడే అవస్థలు. అంటే మళ్లీ ఇక్కడ కూడా చావు లేకపోతే కథ లేదు.

బండి నారాయణస్వామి కథ సావుకూడు, పురాణం సూర్యప్రకాశరావు కథ కాకులు కూడా ఒక మనిషి పోయినతరవాత జరిగే, జరపవలసిన కర్మకాండ.

ఒకొకపుడు కథల్లో చావు ప్రధానాంశం కాకపోయినా, ముఖ్యభాగం కావచ్చు.

నాకథలు మంచుదెబ్బలో వకుళ, నవ్వరాదులో కమలిని చనిపోతారు. ఈపాత్రలని ఎందుకు చంపేను అంటే నిర్దుష్టంగా ఇదీ కారణం అని చెప్పలేను కానీ ఇప్పుడు వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే కారణాలుగా తోచినవి చెప్తాను.

మంచుదెబ్బ కథలో ప్రధానపాత్రకి ఆధారమయిన అమ్మాయి నిజజీవితంలో చనిపోలేదు. ఆతరవాత బిడ్డతల్లి అయిందని కూడా విన్నాను.  ఆవిషయంమీద కూడా ఆమెని కించపరచే భాషణలు కొన్ని విన్నాను. నిజంగా ఏంజరిగిందో నాకు తెలీదు. కేవలం పుకార్లు ఆధారంగా ఒక మనిషిని కించపరచడం నాకు ఇష్టం లేకపోయింది. అది ఒక కారణం కావచ్చు.  నేను సృష్టించిన పాత్రమీద నాకు కలిగిన గౌరవం, అభిమానం కావచ్చు. పోతే, వరసగా కొన్ని సంఘటనలలో నిస్సారమయిన జీవితాన్ని చూపించిన తరవాత కథ ఎలా ముగించడం? ఆపాత్ర గడుపుతున్న జీవితం దృష్ట్యా చూస్తే ఆమె జీవచ్ఛవం. బతికున్నా చచ్చినమనిషితో సమానం. ఇక్కడ చావు ఒక ముగింపుగా చూపడం ఒక ప్రతీకగా మాత్రమే అని చెప్పుకోవాలి. దాన్ని సాంఘికప్రయోజనంకథ చెయ్యాలంటే, వకుళ భర్త తన తప్పుని గ్రహించి, ఆ అమ్మాయికి విడాకులిచ్చి, ఇంకా కావాలంటే తనే మరో పెళ్లి కూడా చేయించేయొచ్చు. సుమారుగా అదే అర్థం వచ్చే కథ ఒకటి నేను ఈమధ్యనే చదివేను. అందులో నాకు తోచిన లోపం ఏమిటంటే వకుళపాత్రలాటి పాత్రని వ్యక్తిగా గౌరవించి ఆమె అభిప్రాయం అడక్కపోవడం. సంఘసంస్కరణపేరుతో సంస్కర్తే నిర్ణయాలు చేసేయడం. ఇంతకీ నాకథలో అలా చెయ్యకపోవడానికి కారణం 60వ దశకంలో అది వాస్తవం కాదు నేను చూసిన ప్రపంచంలో.

నవ్వరాదు కథలోనూ అంతే. కమలిని తాను అందర్నీ నవ్వించడమే కానీ తనని నవ్వించేవాళ్లు ఎవరూ లేరు అని తెలుసుకున్న తరవాత కథ ఎలా నడపడం? ఎంతదూరం నడపగలం? ఎంత రాసినా అదే సందేశం. అలాటి సంఘటనలే మళ్లీ మళ్లీ రాయాలి. వకుళ లాగే, కమలిని కూడా బతికున్నా చచ్చినవారితో సమానం. మరో కారణం ఆపాత్రసృష్టికి ఆధారమయిన వ్యక్తి నిజజీవితంలో చనిపోవడం. అంచేతే ఆముగింపు ఇవ్వడం జరిగింది అనుకుంటాను. రెడీమేడ్ జవాబు వుండడంచేత నేను ఎక్కువగా ఆలోచించలేదేమో.

మరొక కోణం ఏమిటంటే ఆరోజుల్లోఅంటే 50, 60 దశకాల్లో చాలా కథల్లో చావు కనిపిస్తుంది. ఒకొకప్పుడు అనవసరంగానే. ఆనాటికీ ఈనాటికీ కాలగతిలో చెప్పుకోదగ్గ మార్పు వచ్చింది. సంఘంలో, స్త్రీచైతన్యంలో అది ప్రస్ఫుటంగా కనిపిస్తోంది. ఆ మార్పు కథలని తీర్చి దిద్దడంలో,  ముగింపులు ఇవ్వడంలో కూడా కనిపిస్తుంది.

సుజాత (మనసులోమాట) రాసిన నీలమ్మకథ చూడండి. అదే కథ మాకాలంలో (50, 60 దశకంలో) రాసివుంటే, నీలమ్మ ఆత్మహత్య చేసుకున్నట్టు  ముగించే అవకాశాలే ఎక్కువ. ఈనాడు నీలమ్మ తాను బతికి వుండి, తనపిల్లలికి ఒక మార్గం కల్పించడానికి నిర్ణయించుకున్నట్టు చూపించడం జరిగింది. అలా చిత్రించడంలో సంఘాన్ని ధిక్కరించగల మనోదారుఢ్యం ఆపాత్రకి కల్పించడం జరిగింది. దాన్ని నైతికపతనం అనను నేను. ఆవిధమయిన నిర్ణయం తీసుకోడానికి తగిన వాతావరణం కూడా ఈనాడు వుంది. ముఖ్యంగా ఈరోజుల్లో స్వేచ్ఛపేరుతో పదవీవ్యామోహాలతో హైక్లాస్ జనాల్లో  జరుగుతున్న నాటకాలు చూస్తే, వాళ్లకంటే నీలమ్మే నయం అనిపిస్తుంది.

ఒకొకపుడు చావే ప్రధానఘట్టం కాకపోయినా, కథలో ఒక ముఖ్యమయిన సంఘటన అవుతుంది. అంటే ఆ పాత్ర చనిపోతే కథ ఓ దారిలో నడుస్తుంది. చనిపోకపోతే మరోరకంగా నడుస్తుంది అన్నమాట.

శివుడాజ్ఞ కథ చూడండి. చావు ఒక ముగింపుగా రాద్దాం అన్న ఆలోచన నాకు మొదటినుండీ వుంది. మీరేం అంటారో చూద్దాం అని మిమ్మల్ని అడిగేను. 

చదువరి అత్తయ్యగారి మరణం సూచించినా, అది శాడిస్టిక్గా వుంటుందేమో అని సందేహం కూడా వెలిబుచ్చారు వెంటనే. దారిలో కారుప్రమాదం జరిగి సుమన అత్తయ్యగారిని చూడడం పడకపోయివుండొచ్చు అని ఒక పాఠకురాలు సూచించారు. ఇది నామొదటి కథకి అనుగుణంగా వుంది. ఒక సన్నివేశం కథలో సుమన అత్తయ్యగారల సమావేశం జరగకపోవడానికి కారణాలు అనేకం. అమెరికాలో ప్రమాదాలు సర్వసాధారణం.

 శివుడాజ్ఞ కథ రెండోకథలో అత్తయ్యగారు చనిపోయినట్టే రాసి తెలుగుజ్యోతిలో ప్రచురణకోసం, సంపాదకవర్గంలో ఒకరైన వైదేహికి పంపించేను.

తను వెంటనే ఫోను చేసి, అదేంటండీ అత్తయ్యగార్ని అలా చేసారు. చదవగానే కొంచెం బాధేసింది” అంది.

ఆపైన ఇంకో కారణం కూడా చెప్పింది. అత్తయ్యగారు ఇంకా వున్నట్టే చూపిస్తే, ఆవిడతో ఇంకా చాలా కథలు రాయొచ్చు కదా. ఇప్పుడే ముగించేస్తే తరవాతేం చేస్తారు? అంది.

నేను సీరీస్ రాయాలనుకోడంలేదు. ఒకవేళ రాయాలనుకుంటే, సుమన గతాన్ని నెమరు వేసుకుంటున్నట్టు ఫ్లాష్బాక్లో రాయొచ్చు కదా అన్నాను.

అవుననుకోండి. అయినా నాకు బాధేసింది,అంది వైదేహి.

 పై సమాధానం ఇచ్చానే కానీ నాకు ఒక అభిమాన పాఠకురాలిని నొప్పించడం ఇష్టం లేకపోయింది. అంచేత అత్తయ్యగారిని ఆస్పత్రిలో పెట్టేశాను. కర్ర విరక్కుండా, పాము చావకుండా.

నాలుగురోజులతరవాత మళ్లీ మాటాడుకుంటున్నాం. వైదేహి మాటలసందర్భంలో మా చిన్న మేనత్త చాలా బాగా కధలు చెప్పేవారు, ముఖ్యంగా కాశీమజిలీలు, బొమ్మలు చెప్పిన కధలూ. ఆవిడ ప్రతి చిన్న విషయాన్ని వివరంగా వర్ణిస్తూ,కధలో కధ ,కధలో కధ గా ఎన్నో కధలు చెప్పేవారు. మేం పిల్లలందరం చెవులు రిక్కించుకుని కదలకుండా బొమ్మల్లాగా వినేవాళ్ళం” అంటూ ఒక్క క్షణం ఆగింది.

అందుకే నీకు అత్తయ్యగారంటే అంత ఇష్టం అయింది,అన్నాను నేను.

ఓ, కావచ్చుఅంది తను.

కథల అత్తయ్యగారి పాత్రద్వారా Unconsciousగానే కావచ్చు తనకి ఆ మేనత్త తాలూకూ జ్ఞాపకాలు  మనసులో మెదిలేయి. అంచేత నాకథలో పాత్ర తనకి ప్రేమపాత్రురాలయింది. సాధారణంగా పాఠకులు పాత్రలకి చేరువ కావడం, పాత్రలమీద అభిమానాలు పెంచుకోడం, ఇలాగే కదా జరుగుతుంది.

ఇహ పోతే, నేను ఎందుకు అత్తయ్యగారు చనిపోయినట్టు చూపాలనుకున్నానో కూడా సూక్ష్మంగా చెప్తాను. మానవనైజం ఒకటుంది. కథలు చదువుతున్నప్పుడు పాఠకులస్పందన ఏస్థాయిలో వుంటుందన్నది సంఘటనని బట్టి వుంటుంది. సంఘటన ఎంత బలంగా వుంటే, ముద్ర అంత బలంగా పడుతుంది. అందుకే సినిమాల్లో, టీవీలో హింస పెరిగిపోతోంది. ప్రతి డైరెక్టరూ మరింత భయానకంగా, మరింత భీభత్సంగా సీనులు సృష్టిస్తున్నారు.

ఒక పాత్ర చావు కూడా అలాటిదే. కేవలం చర్చకోసమే అనుకోండి. రెండో శివుడాజ్ఞకథలో ఇద్దరూ కలుసుకున్నారు, సంతోషంగా ఆపూట గడిపేశారు అంటే బాగానే వుంటుంది. మరో వ్యాఖ్యాతని తృప్తి పరచడానికి అత్తయ్యగారు సుమనని నొప్పించే ప్రశ్నలేవీ అడగలేదని కూడా రాయగలను. కానీ నాదృష్టిలో అది కథ కాదు. వెబ్లాగ్ అవుతుంది. పాఠకులని చావు కదిలించినట్టు అది కదిలించదు. అందులో కథ అయిపోయింతరవాత పాఠకులని కదిలించే గుణం, పట్టుకు వదలని గుణం వుండదు.

నాకథలో సుమనా, అత్తయ్యగారూ పదే పదే కలుసుకునే పరిస్థితులు లేవు. జీవితంలో కొన్ని సంఘటనలు ఒకసారి మాత్రమే జరుగుతాయి. ఒకవేళ అత్తయ్యగారు గ్రీన్ కార్డు తెచ్చుకుని అమెరికాలో స్థిరపడిపోయినా, దరిమిలా ఇక్కడి నాగరీకానికి కూడా ఆవిడ అలవాటు పడిపోతారు. మరోరకంగా వారిద్దరిమధ్యా  అభిమానాలు తిరిగీ మొదలవొచ్చు కానీ అచ్చంగా అలనాటి ఆప్యాయతలు పునరుద్ధరింపబడడం జరగదు. ఆనాటి స్నేహం శాశ్వతంగా ముగిసిపోయింది అత్తయ్యగారి మరణంతో అని చెప్పడం నాఅభిప్రాయం.

చావు ఒక ముగింపు అన్న విషయానికి ప్రత్యక్షంగా సంబంధం లేకపోయినా మరోవిషయం కూడా చెప్పాలి.   

నేను కథ ఎందుకు రాస్తానంటే రెండు కారణాలు. మొదటిది అందరికీ తెలిసినవిషయమే అయినా చాలామంది పట్టించుకోనిది పాఠకులదృష్టికి మరోసారి తీసుకురావాలి అనుకున్నప్పుడు.

రెండోది ఒక కొత్త కోణం ఆవిష్కరించాలనుకున్నప్పుడు. అంటే, ఈనాటి మనస్తతత్త్వాల దృష్ట్యా ఒక విషయం ఎవరూ గమనించడంలేదు అని అనిపించినప్పుడు.

ఉదాహరణకి, ఈనాటి నాగరీకతలో మ నం మాటాడుకునే తీరులో చాలా గొప్ప మార్పు వచ్చింది. ఎవరు ఏం మాటాడాలో ఎలా మాటాడాలో టీవీగురువులు చెప్తున్నారు. పర్సనాలిటీ డెవలప్మెంటు పుస్తకాలు నేర్పుతున్నాయి.

రెండు తరాలకి ముందులాగ, అమాయకంగా, నిష్కల్మషంగా మనసు విప్పి మాటాడుకోడం తగ్గిపోతోంది. కానీ ఇంకా అక్కడా అక్కడా అలాటివారు వున్నారు. వారు తమకి తోచిన విషయాలు తమకి తెలిసిన భాషలో మాటాడతారు. వాళ్ల ప్రపంచం చిన్నదే కావచ్చు. వారి భాష నవనాగరీకం కాకపోవచ్చు. అంతమాత్రంచేత వాళ్లని పరమదుర్మార్గులనో మూర్ఖులనో అనుకోడం న్యాయం కాదు అని చెప్పాలనిపించినప్పుడు రాస్తాను.

నాకథలో జరిగింది అదే.  సుమన అది అర్థం చేసుకుంది అని చెప్పాను అత్తయ్యగారు రాసివుండగల ఉత్తరం తనే రాయడం ద్వారా.

 

 

(డిసెంబరు 2008.) 

గ్రంధకర్త మాలతి

పేరు నిడదవోలు మాలతి. మంచి తెలుగులో రాసిన కథలు చదువుతాను. చక్కని తెలుగులో రాయడానికి ప్రయత్నిస్తాను.

14 thoughts on “రచయితలు పాత్రల్ని ఎందుకు చంపుతారు?”

  1. రాజేంద్ర గారూ,
    మీ వ్యాఖ్యలు ఇప్పుడే చూసాను.
    ముందుగా తెలుగుజ్యోతి గురించి మీరు కనపర్చిన ఆసక్తికి ధన్యవాదాలు. తప్పకుండా తెలుగుజ్యోతి పై మీ అభిప్రాయలు,సలహాలు మీ రచనలు మాకు పంపండి.tj@tfas.net కు మెయిల్ పంపితే మా ఎడిటోరియల్ బోర్డ్ కి గ్రూప్ మెయిల్ వస్తుంది.

    మాలతి గారూ,వివరాలు అందించినందుకు ధన్యవాదాలు.

    వైదేహి

    ఇష్టం

  2. మన్నించాలి,గతనాలుగురోజులుగా నాకు ఇంటర్నెట్టుడు సౌకర్యం తీవ్రంగా అసౌఖ్యం కలిగించటం మూలంగా మీరిచ్చిన సమాధానం చదవలేకపొయాను,మీరన్నట్టుగానే వారికో మెయిల్ ముక్క రాస్తా:)

    ఇష్టం

  3. షెర్లాక్ హోమ్స్ పాత్రని అలాగే చంపేసి ఆర్ధర్ కానన్ డాయల్ పాఠకుల ఒత్తిడితో తిరిగి బ్రతికించాడు. హ్యారీ పోటర్‌ని కూడా చంపేసి ‘కాపాడదామనే’ ఉద్దేశంలో రౌలింగ్ ఉందని అన్నారు కానీ చివరికామె హ్యారీని బ్రతికించింది (మరో పదేళ్లకి తనే హ్యారీ 8 – 14 రాసే ఉద్దేశంలో ఉందేమో!)

    ఇష్టం

  4. తెలుగు సంగతేమో కానీ ఆంగ్ల సాహిత్యంలో మాత్రం కొన్ని పేరొందిన పాత్రలని రచయితలు చంపేయటానికో గమ్మత్తైన కారణముంది: భవిష్యత్తులో ఆ పాత్రని ఇతర రచయితలు తమ రచనల్లో వాడుకోకుండా! షెర్లాక్ హోంస్

    ఇష్టం

  5. రాజేంద్ర కుమార్ గారూ, తెలుగుజ్యోతికి తప్పకుండా మీరచనలు పంపండి. వైదేహి కవితల విభాగానికి సంపాదకురాలు. నాకు స్నేహితురాలు. మేం తరుచూ మాటాడుకుంటూంటాం. అంచేత తనకి పంపేను. నాప్రవేశం దొడ్డిదారిన అన్నమాట.భావరాజు మూర్తిగారు మేనేజింగ్ ఎడిటర్. ఆయనకి ఈమెయిలిస్తే, bhavaraju@optonline.net. వివరాలు ఆయన చెప్పగలరు.
    బొల్లోజుబాబా, నిజమే చావు నిత్యం, సత్యం. కథల్లో ఎలా వాడుకున్నారు అని చెప్పడానికి ప్రయత్నించేను. థాంక్స్ మీ వ్యాఖ్యకి.

    ఇష్టం

  6. చాలా ధన్యవాదాలు మాలతి గారు,
    వైదేహి గారు చాలా మంచి ప్రయత్నం మీది, తెలుగుజ్యోతి ని చదువుతున్నాను,మాలాంటి వారూ పత్రికలో రాసే అవకాశముందా తెలుపగలరు.

    ఇష్టం

  7. మహేష్ గారన్నట్లు
    చావుపుటకలు లేకపోతే సాహిత్యమేముంటుందండీ.
    అందుకేగా రవీంద్రుడు
    జీవితం వేసవి సుమాల్లా అందంగా, మృత్యువు శిశిర పత్రాల్లా ఉండుగాక. అని అన్నారు. (స్ట్రే బర్డ్స్ 82)
    మంచి ఆలోచనలు రేకెత్తించిన పోష్టు.
    ధన్యవాదములు

    ఇష్టం

  8. వ్యాఖ్యాతలందరికీ ధన్యవాదాలు.
    రాజేంద్ర, మీ ప్రశ్నకి తెలుగుజ్యోతి తరఫున వైదేహి జవాబు చెప్పింది నాకంటె ఎక్కువగా. చూసారనుకుంటా.
    వైదేహీ, వివరాలకి ధన్యవాదాలు.
    కొత్తపాళీ – చావు విందు నేను చూడలేదు కానీ ఇంకా చాలా కథలే వున్నాయనుకుంటాను. నాకు గుర్తొచ్చింది డెత్ ఆఫ్ ఎ సేల్స్ మన్. థామస్ హార్డీ కథల్లో కూడా చావుని బాగా వాడుకున్నారనిపిస్తుంది నాకు. ఆయన కొంతవరకూ నాకు మార్గదర్శకుడు.
    మహేష్ కుమార్ – అవునండీ చావు లేని బతుకు లేదు,.
    అరిపిరాల – మీకథలు ఇంకా చదవలేదు. చూస్తాను. లింకులకి థాంక్స్.
    మధురవాణీ, మీకు నచ్చినందుకు సంతోషం.

    ఇష్టం

  9. మాలతి గారూ..
    చాలా చక్కటి విశ్లేషణ చేసారు. చాలా కొత్త కోణాల్ని చూడగలిగాను మీ వ్యాసం ద్వారా..
    ధన్యవాదాలు..

    ఇష్టం

  10. చావు-పుట్టుక లేకపోతే సాహిత్యం ఎక్కడిది చెప్పండి? సాహిత్యమే జీవితం కదా! జననమరణాల్లో ఒకటి మొదలైతే మరోటి జీవితానికి తుది. చాలా సార్లు ఇతరుల జీవితాలు అ చచ్చేబ్రతికే వారితో ముడిపడుంటాయి. అందుకే అవి రెండూ ముఖ్యమే. మంచి విశ్లేషణ. ఉపయోగకరమైన సాహితీఅత:దృష్టి. అభినందలు.

    ఇష్టం

  11. మాలతిగారు,

    చాలా రోజుల్నించి నన్ను తొలుస్తున్న ఆలోచనకి అక్షర రూపం ఇచ్చారు. నా కథలలో పాత్రలని ఎక్కువగా చంపుతానని మా చెల్లెలి అభియోగం. రెండురోజుల క్రితం రాసిన కథలో ప్రధన పాత్రలు చనిపోవడంతో నిరాశావాదం ఎక్కువైందని ఒకరు వ్యాఖ్యానించారు. http://palakabalapam.blogspot.com/2008/12/blog-post.html

    అలాగే “విలువైనది” అనే కథ “ఆ ఇంటి యజమాని చనిపోయి..” అని మొదలు పెట్టాను. ఇది ఆస్తి పంపకాల గొడవ కథే.
    http://palakabalapam.blogspot.com/2008/07/blog-post_23.html

    “రిక్షావాడు”, “పడవలు” అనే కథలలో కూడా ప్రధాన పాత్రలు చనిపోతాయి. అయితే పడవలు కథ చివర్లో ఒక్క ఆశావాద వాక్యంతో ముగించడం చాలా మందికి నచ్చింది.
    http://palakabalapam.blogspot.com/2008/10/blog-post_9477.html

    http://palakabalapam.blogspot.com/2008/07/blog-post_27.html

    మంచి వ్యాసానిచ్చినందుకు నెనర్లు.
    అరిపిరాల

    ఇష్టం

  12. బ్రహ్మాండమైన టపా, విశ్లేషణ. కనీసం ఓ పదిసార్లు చదవాలి. సీరియస్ కథలు రాయాలి అనుకునే వర్ధమాన రచయితలందరూ చదివి జీర్ణించుకోవలసిన విషయాలు చెప్పారు.
    చావుతో మొదలయ్యే ఇంకో గొప్ప తెలుగు కథ తుమ్మేటి రఘోత్తమ రెడ్డి రాసిన చావు విందు.
    సరే, అంతర్జాతీయంగా టాలుస్టాయ్ గారి డెత్ ఆఫ్ ఇవాన్‌ ఇల్యిచ్ .. ఇలా చావు గురించి చెప్పుకోవాలంటే చానా కతే ఉంది.

    ఇష్టం

  13. మాలతి గారూ,
    మొత్తానికి మన చర్చ మరో” ఊసుపోక “లో చోటుచేసుకుందన్నమాట.:)

    రాజేంద్ర గారూ,
    తెలుగు కళాసమితి ,న్యూజెర్సీ వారిచే ప్రచురించబడే ద్వైమాసిక సాహితీ పత్రిక తెలుగుజ్యోతి.మొన్న ఉగాదికి కి మేము ప్రత్యేక సంచిక ప్రచురించాము.కధల అత్తయ్యగారు కధ మొదటిసారిగా అందులో ప్రచురింపబడింది. మీకు వీలైతే క్రింది లింకు చూడండి.అలాగే గత కొన్ని నెలలుగా వచ్చిన సంచికలను కూడా వెబ్ మీద పోస్ట్ చేశాము.కొద్దికాలం లో తెలుగుజ్యోతిని వెబ్ మీదకూడా రెగ్యులర్గా ప్రచురించాలని మా ఆలోచన.

    http://tfas.net/
    తెలుగుజ్యోతి ఉగాది ప్రత్యేకసంచిక కి లింకు http://tfas.net/prema/index.html

    వైదేహి

    ఇష్టం

  14. “తెలుగుజ్యోతి” వివరాలు కాస్త చెప్పగలరా??
    “ఉదాహరణకి, ఈనాటి నాగరీకతలో మ నం మాటాడుకునే తీరులో చాలా గొప్ప మార్పు వచ్చింది. ఎవరు ఏం మాటాడాలో ఎలా మాటాడాలో టీవీగురువులు చెప్తున్నారు. పర్సనాలిటీ డెవలప్మెంటు పుస్తకాలు నేర్పుతున్నాయి.
    రెండు తరాలకి ముందులాగ, అమాయకంగా, నిష్కల్మషంగా మనసు విప్పి మాటాడుకోడం తగ్గిపోతోంది. కానీ ఇంకా అక్కడా అక్కడా అలాటివారు వున్నారు. వారు తమకి తోచిన విషయాలు తమకి తెలిసిన భాషలో మాటాడతారు. వాళ్ల ప్రపంచం చిన్నదే కావచ్చు. వారి భాష నవనాగరీకం కాకపోవచ్చు. అంతమాత్రంచేత వాళ్లని పరమదుర్మార్గులనో మూర్ఖులనో అనుకోడం న్యాయం కాదు…”
    గొప్ప సమకాలీన జీవనసత్యం చెప్పారు

    ఇష్టం

టపాలో చర్చించిన అంశంమీద వ్యాఖ్యానాలు తెలుగులో రాసిన వ్యాఖ్యలు మాత్రమే అంగీకరింపబడతాయి. తెంగ్లీషులో రాసిన వ్యాఖ్యలు కూడా నాకు సమ్మతం కాదు. కోరుతున్నాను

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / మార్చు )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / మార్చు )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / మార్చు )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / మార్చు )

Connecting to %s