స్త్రీవాదముద్ర నాకు తగదు

ఈవిషయం ఇతరటపాలలో అక్కడక్కడ నామమాత్రంగా ప్రస్తావించేను. ఇప్పుడు స్త్రీవాదరచయిత్రి అన్న ముద్ర నేను అంగీకరించను అని నిర్ద్వందంగా విశదం చేయాలని నిశ్చయించుకున్నాను. ఈ టపాలో కొంత పునరుక్తి ఉండొచ్చు.

ప్రధానంగా నాకు labels సమ్మతం కాదు. నేను ఒక వ్యక్తిని. ఒక వ్యక్తిగానే నా అస్తిత్వం అన్నది ఒక కారణం. రెండోది  labels వ్యక్తిని, అభిప్రాయాలనీ, రచనలనీ ఒక చట్రానికి పరిమితం చేసేస్తాయి. ఆ పరిమితులమూలంగా కొన్ని కోణాలు కనిపించకుండా పోతాయి. ముఖ్యంగా కథల్లో ఒక సందేశాన్నో సిద్ధాంతాన్నో ఆవిష్కరించినప్పుడు, ఆ కథలో ఇతర కథాలక్షణాలు లేదా అంగాలు అంటే భాష, నడక, ఊపు, పాత్రపోషణ వంటి అంశాలను నిర్లక్ష్యం చేయడం జరుగుతుంది. అది రచయితా, పాఠకులూ కూడా చేస్తారు. అంటే కథ కాక ఒక సిద్ధాంతాన్ని ఆవిష్కరించే రచన అయిపోతుంది. అటువంటి రచనలని నేను కథ అనలేను. ఎవరో ఓ దానయ్య ఉన్నాడనుకోండి అంటూ పేర్లు పెట్టి తమ సిద్దాంతాలని ప్రచారం చేసే సాధనగా ఉపయోగించుకున్నట్టు కనిపిస్తుంది. అసలు, ఈరోజుల్లో సాహిత్యచర్చలన్నీ కథలో ఇతివృత్తానికే పరిమితమయిపోతున్నాయి. రచయిత సృజనాత్మకతకి ఆదరణ కనిపించడంలేదు.

స్త్రీవాదం, అస్తిత్వవాదం, దళితవాదం ఇవన్నీ రాజకీయాలకి సంబంధించినవి. నేను చూసినంతవరకూ ఈ స్త్రీవాదం label ఈనాడు అన్ని సాంఘిక కార్యకలాపాలలాగే చర్చలకీ, వాగ్వివాదాలకీ ఉపయోగపడుతోంది. అన్ని రంగాలలోలాగే సమాజంలో పేరుప్రతిష్ఠలూ, పురస్కారాలూ సంపాదించుకోడం సుగమం అవుతోంది వీటివల్ల. ఈనాడు బహుమతులు, పురస్కారాలూ, తెలుగుకథ, 20వ శాతబ్దపు తెలుగు రచయిత్రులు వంటి సంకలనాలు చూసినా ఇదే కనిపిస్తుంది. కథని కథగా అన్ని కోణాలు సమగ్రంగా పరిశీలించి, ఇది మంచికథ అని నిర్ణయించడం ఎక్కడైనా ఉంటే నాకు కనిపించలేదు.

నేను సమాజంలో ప్రముఖంగా తిరుగుతున్నదాన్ని కాను. నేను కథలూ కవితలూ స్త్రీవాదాన్ని సమర్థించడానికి గానీ  ప్రోత్సహించడానికి గానీ రాయలేదు.  

నేను వ్యక్తిని వ్యక్తిగా గౌరవిస్తాను. ప్రతి వ్యక్తీ విడిగా ఒకే ఒక వ్యక్తి. ఏ ఇద్దరూ ఒకేలా ఉండరు. నాకథలూ కవితలూ ఒక వ్యక్తి కథే కానీ స్త్రీవాదంలో ఒక మచ్చుగా కాదు. నేను మనస్తత్త్వాలు చిత్రించడానికి ప్రయత్నిస్తాను. మనిషిని మనిషిగా గుర్తించడం ఒక నైతిక విలువ. అదే నాకథలకి మూలం. నాకథల్లో స్త్రీపాత్రలని వ్యక్తిత్వంగల మనుషులుగా చిత్రిస్తాను. వాళ్లు పడుతున్న బాధలని కాక, వాటిని ఎదుర్కొని తమ వ్యక్తిత్వాలని నిలుపుకున్నవారుగానే చూపడానికి ప్రయత్నిస్తాను. స్త్రీవాదరచనలకీ నారచనలకీ ఇది ప్రధాన వ్యత్యాసం.

నవ్వరాదులో కమలిని, జీర్ణతృణంలో కనకవల్లి, చిరుచక్రంలో సింహాచలం, నిజనికీ ఫెమినిజానికీ మధ్యలో సీత – వీళ్లందరూ నిజజీవితాల్లోంచి వచ్చిన మనుషులు. జీవితపు విలువల్ని అర్థం చేసుకుని తమ వ్యక్తిత్వాలని నిలబెట్టుకున్నవారు. నా పాత్రలంటే నాకు గౌరవమే కాని జాలి కాదు. పాఠకులు కూడా అలాగే గౌరవించాలని ఆశిస్తాను.

 నిజానికీ ఫెమినిజానికీ మధ్య కథ ఆధారంగా నన్ను స్త్రీవాదరచయిత్రి అంటున్నారు. నిజానికి ఇతివృత్యం దృష్ట్యా ఒక సామాజికసమస్యని తీసుకు రాసిన కథ మంచుదెబ్బ 1964లో రాసేను. అప్పుడే కాదు ఇప్పుడు కూడా ఎవరూ ఆ కథగురించి ప్రస్తావించరు. అలా కేవలం ఒక అంశం లేదా కోణం తీసుకుని ఈ వాదాలు అంటగట్టాలంటే, విషప్పురుగు, చిరుచక్రం లాటి కథలు దళితకథలు అనుకోవచ్చు. గుడ్డిగవ్వలో ప్రధానపాత్ర ముత్యంని ఆడపిల్లగా ఆవిష్కరిస్తే అది కూడా స్త్రీవాదకథగానే చెల్లుతుంది. నిజానికి అలాటి భావం కలిగించకూడదనే, ముత్యాన్ని అబ్బాయిగా రాసేను. నేను కథలు మొదలు పెట్టిన రోజుల్లో ఇలాటి సందేహం నాకు ఉండేది కాదు.

 నిజానికీ ఫెమినిజానికీ మధ్య కథ నేను స్త్రీవాదకథగా రాయలేదు. స్త్రీవాదంపేరున స్వప్రయోజనాలకోసం ఒకరినొకరు వాడుకునేవిధానం ఎత్తి చూపడం ఒక అంశం, రెండోది కొత్తగా అమెరికా వచ్చిన తెలుగువారికి మరొకసంస్కృతిలో ఇమడలేక పడే ఈతిబాధలు. అది ఆడవారికి మాత్రమే కాదు మగవారికి కూడా ఉంటాయని స్పష్టంగానే కథలో ఉంది.

మరెందుకు ఆకథ ఇంత భారీఎత్తు చర్చలకి గురైంది అంటే నాకు తోచిన సమాధానం ఇది – కథని కథగా చదవకుండా తమకి పరిచయం ఉన్న వ్యక్తులని ఆ కథలో పాత్రలుగా గుర్తించి వాదోపవాదాలు చేసుకోడానికి పనికొచ్చింది కనక అని. నేను రాసిన ఇతరకథలలో బాధలకు గురైన స్త్రీలున్నా ఈ విమర్శకులకళ్ళకి ఆనలేదు. కథాకథనవిధానం దృష్టిలో పెట్టుకుని ఆకథలో పాత్రలు, భాష, శిల్పంవంటి అంశాలు విశ్లేషించినవారు లేరు. అంతే కాదు. ఈ చర్చలు చేస్తున్నవారందరూ  స్త్రీవాదులే. వారు మాత్రమే నాకథలో కొన్ని సంఘటనలు మాత్రం తీసుకుని గాసిప్ కాలంలా వాడుకున్నారు. ఇంత ఖ్యాతి గడించిన ఈ కథకి ఒక్క బహుమతి కూడా రాలేదు.

ఇలా పాత్రలని నిజజీవితాలలో మనుషులుగా గుర్తించని అనేకమంది పాఠకులకి ఈ కథ ఏమీ ప్రత్యేకంగా తోచలేదు. ఆమాట నాతోనే అన్నవారున్నారు. అందుకే నన్ను స్త్రీవాదరచయిత్రి అనడం నాకు సమ్మతం కాదు అంటున్నాను. ఒక్క తరంగంతో వెల్లువ కానట్టే ఒక్క కథతో ఎవరూ ఏదో ఒక “వాదులు” అయిపోరు.

నాకథలు చదివే పాఠకులలాగే నా పాత్రలు కూడా అనేక నేపథ్యాలలోంచి వచ్చినవి. ప్రతి పాత్రా ఒక కల్పిత వ్యక్తి. పాఠకులు తమ తమ పరిస్థితులు, అనుభవాలు, ఆలోచనలనుబట్టి తమని ఆకట్టుకున్న అంశాలు స్వీకరిస్తారు. నాకు నేనై, రచయితగా ఎవరికీ సలహాలు చెప్పను, సందేశాలు ఇవ్వను. అలా చెప్పడం అంటే “నీబతుకుగురించి నీకంటే నాకు ఎక్కువ తెలుసు, నువ్విలా ఉండాలి, ఇలా చెయ్యాలి” అని చెప్పడమే. అది వ్యక్తిని వ్యక్తిగా గౌరవించకపోవడమే. ఇది స్త్రీవాదంలో మరో కోణం. ఇది కూడా నాకు సమ్మతం కాదు.

స్థూలంగా చూస్తే అనాదిగా సాహిత్యంలో రెండు శాఖలు కనిపిస్తాయి – జానపద సాహిత్యం, మేధావుల సాహిత్యం.

ఈనాడు జానపదసాహత్యానికి దీటు రాగలసాహిత్యం బ్లాగులలోనూ, ముఖపుస్తకంవంటి అంతర్జాల మాధ్యమాలలోనూ కనిపిస్తోంది. అంటే తమకి తోచింది తోచినట్టు రాసుకుపోతున్నారు. అప్పుడు మౌఖికం, ఇప్పుడు లిఖితం. అంతే కానీ వ్యక్తీకరణలో భేదం లేదు.

పండితులు, మేధావులు రాసే రచనలు, చేసే చర్చలు చదువుకున్నవారిమధ్య జరుగుతున్నాయి. అప్పుడు రాజసభల్లోనూ ఇప్పుడు పత్రికలలోనూ, అంతర్జాలంలోను. వీరే ఆ వాదాలపేరుతో చర్చలు జరిపేవారు కూడాను. సామాజికస్పృహ, సామాజికప్రయోజనం అనో మరోటో పేరు పెట్టి చేసే ఈ చర్చలూ, వాదనలూ మేధావులమధ్యనే ఉంటున్నాయి కానీ లక్షలాది సామాన్యపాఠకులకు చేరనూ చేరవు. చేరినా పట్టించుకోనూ పట్టించుకోరు. వీటికి అంతకంటే ప్రయోజనం ఉంటే నాకు తెలీదు. వీటివల్ల సామాన్యమానవుడు ఎంతవరకూ ప్రయోజనం పొందుతున్నాడు అన్నది నాకు సందేహమే.

వాదనలు వాదనలకే పనికొస్తాయి. ఆచరణలో పనికొస్తాయో లేదో చెప్పలేం. ఈఅంశం కూడా నాకథలో ఉంది – సీత తనసమస్యను ఎవరితో చెప్తే ఎలాటి సలహాలు వస్తాయో ఊహించుకుంటుంది. అలా ఊహించుకోగలగడం చాలా తేలిక. ఎందుకంటే అందరి సలహాలు పడికట్టురాళ్లలా పదిమంది చెప్పేవే అయిఉంటాయి కానీ ఏ ఒక్కరిపరిస్థితి ఏమిటో ఆలోచించి చెప్పేవి అయి ఉండవు.

చివరిమాటగా స్త్రీవాద రచయిత్రులందరూ నాకథలో సీతాపతీ, శోభాకుమారిలాటివారే అనడం లేదని గమనించగలరు. నేను మొదట్లోనే చెప్పేను ప్రతి వ్యక్తీ ఒక వ్యక్తి. మూసలో పోసి తీసిన పంచదారచిలక కాదు. అన్నివాదాల్లోలాగే  స్త్రీవాదంలో సాధారణీకరణం పాలు హెచ్చు. పిడుక్కీ బియ్యానికీ ఒకే మంత్రం పనికిరానట్టే ఈ సాధాకరణీకరించిన సూత్రాలు విడిగా ఏ ఒక్కరికీ పనికిరావు అందరి పరిస్థితులూ, శక్తిసామర్థ్యాలూ  ఒకేలా ఉండవు కనక.  

నేను ఈ సాధారణీకరాలకి మించి ఒక వ్యక్తిని ఒక వ్యక్తిగా మాత్రమే దర్శించడానికే ఇష్టపడతాను. ప్రయత్నిస్తాను. నేను స్త్రీవాదమే కాదు ఏవాదానికి కట్టుబడి రచనలు చేయడంలేదు. అందుచేత నన్ను స్త్రీవాదరచయిత్రి అనడం సముచితం కాదు.

స్త్రీవాద కానీ మరొకటి కానీ నాకు ఏ విశేషణాలు ఇష్టమూ లేదు. అవుసరమూ లేదు.

నేను ఉత్త రచయిత్రిని. అంతే.

తా.క. నేను ఇలా చెప్పినంతమాత్రాన పాఠకులు, విమర్శకులు ఈ పేర్లు పెట్టడం మానేస్తారా అని అడగొచ్చు మీరు. మానేస్తారు అనుకునేంత అమాయకత్వం నాకు లేదు కానీ ఇంటర్వ్యూలలో అడుగుతారు కదా మీరు మీరచనలగురించి ఏమనుకుంటున్నారు అని. ఇది ఒకరకంగా అలాటి ఇంటర్వ్యూ కి జవాబు అనుకోండి.

(సెప్టెంబరు 1, 2021)

ఎలుకని జయించేను కథ

శాంతియుత సహజీవనము

లేక

ఎలుకని జయించేను కథ

రెండోఅంతస్తునించి మొదటి అంతస్తులోకి మారిపోయేక నాకు పట్టలేనంత ఆనందం కలిగింది.  

మెట్లు ఎక్కీదిగే కర్మ తప్పింది కానీ మరోరకం వైపరీత్యాలు ఎదురవగలవనుకోలేదు.

మొదటిది – పైఅంతస్తులో వారు పిట్టలకోసం విసిరే గింజలు. అవి తినే పిట్టలు కనిపించలేదు కానీ ఆ గింజలు ఎత్తిపోసుకోడం నాపనయింది. నాపంచలోనే కాక, మొత్తం ఆవరణలో గచ్చు గింజలమయం. అవి ఎత్తిపోసుకోడం మామేనేజరు పనయింది.  దాంతో ఆవిడ పైవారికి తాఖీదు ఇచ్చి, నాకు కూడా విముక్తి కలిగించింది.

రెండోది బొద్దెంకలు. బహుశా బహువచనం తగదు. ఎందుకంటే నాకు కనిపించినవి మూడు అయినా అన్నీ ఒకే సమయంలో కనిపించలేదు. 2, 3 వారాలకి ఒకటి చొప్పున దర్శనమిచ్చేయి  వంతులవారీగానేమో నాకు తెలీదు.

సరే, వాటిగురించి అంతర్జాలంలో వెతికితే కనిపించినసలహాల్లో ఒకటి నాకు నచ్చింది. ఉల్లిపాయముక్కలమీద baking soda చల్లి అది కనిపించినచోట పెట్టాలిట. దీన్లో తర్కం నాకు సరిగా అర్థం కాలేదు కానీ తేలిక గదా అని పెట్టేను ఓ చిన్నపళ్లెంలో.

మర్నాడు నాటీవీ ముందు ఓ బొద్దెంక చచ్చి పడి ఉంది ఆఫ్ఘనిస్తానులో అల్లకల్లోలానికో నా ఉల్లిఘాటుకో తెలీదు మరి. దాన్ని తీసి పారేసేక ఆ ఘట్టం ముగిసింది.

ఈ రోజు patioవేపు గాజుతలుపూ, జల్లితలుపూ తీసి, వంటింట్లోకి వెళ్లేను మొక్కలకి నీళ్ళు తీసుకురావడానికి. మామూలుగా జల్లి తలుపు వేసేస్తాను కానీ ఎంతసేపులే అని వదిలేసేను. తిరిగి వచ్చేసరికి, హాల్లో టీవీముందు ఓ ఎలుక! 

కెవ్్్్్్్్్్

అరిపాదాల్లో రక్తం గుండెలకి ఎగదన్నింది.

ఇప్పుడేమి చేతునా అని ఒఖ్ఖక్షణం, ఒఖ్ఖటంటే ఒఖ్ఖటే క్షణం ఆలోచించి, మళ్ళీ అటు తిరిగి చూస్తే ఆ ఎలుక వీధిగుమ్మంవేపు పరిగెడుతోంది.

అది శుభసూచకం. వంటింట్లోకో పడగ్గదిలోకో అయితే మరీ కష్టం కదా.

అది వీధిగుమ్మంవేపు కొనసాగడంతో మాఇద్దరి అభిప్రాయాలూ ఒకటే అని తెలుస్తోంది. 

 ఎలుకకి నాఇంట ఉండడం ఇష్టంలేదు. నాక్కూడా అంతే.

ఇంక తలుపు తీసి వీడ్కోలు చెప్పడమే నావంతు. గబుక్కున కొండచీపురు అందుకుని, ఎలుకకి వీలయినంతదూరంలోను, తలుపుకి వీలయినంత దగ్గరగానూ ఒంగి, తలుపు నెమ్మదిగా తీసి, దయచేయమన్నాను ఎలుకతో.

అది తిరిగి చూడకుండా, శలవనైనా చెప్పకుండా పారిపోయింది.  

బ్రతుకు జీవుడా అని నన్ను సముదాయించుకున్నాను. 

సుదీర్ఘంగా నిట్టూర్చేను.

అంత తేలిగ్గా అయిపోయినందుకు ఆనందించేను.  

నన్ను నేను అభినందించుకున్నాను కూడా.

000

ఆతరవాత మేనేజరు కనిపించినప్పుడు చెప్పేను “మాఇంట్లోకి rat వచ్చింద”ని.

ఆవిడ, “అది rat కాదు, mouse,” అంది.

“ఏమో rat or mouse. Elephant అయినా నాకొద్దు. అసలు ఇప్పుడు జాతులూ, పదప్రయోగాలూ చర్చించు సమయము కాదు. నాకు వాటితో సహజీవనం చేసే సరదా లేదు అని తమరు గ్రహించవలెను. పోనీ, ఈ జీవులు అద్దె ఏమైనా సాయం చేస్తాయా అంటే అదీ లేదు కదా,” అన్నాను.

00ద

ఈకథలో నీతి ఏమి? జాతినిర్ణయాలకీ, పదప్రయోగాల చర్చకీ సమయాసమయాలుంటాయి.

(ఆగస్ట్ 26, 2021)

ఫేస్బుక్కులో పోస్టులు 4 (కవితలు)

నన్ను నన్నుగా నిలబెట్టినవి!

గగనసీమలకెగసిన మహావృక్షం

దిగంతాలకు పరుచుకున్న మహార్ణవం

హృదయవైశాల్యాన్ని చాటుతున్న ఆకాశం

భూమిని కరిచిపట్టుకున్న పర్వతశ్రేణి

నాఅస్తిత్వానికి గురుతులయి శోభించేయి

ఉన్నచోట ఉన్నట్టు

 నన్ను నన్నుగా నిలబెట్టేయి.

(ఆగస్టు 5, 2021)

తా.క. మామూలుగా మన అల్పత్వాన్ని గుర్తు చేస్తాయి అనుకోవచ్చు. కానీ నాకు అలా అనిపించదు. వీటిని చూసినప్పుడు మరింత ధైర్యాన్ని, ఆత్మనిగ్రహాన్నీ, ఆత్మవిశ్వాసాన్ని కలిగిస్తాయని చెప్పడానికి ప్రయత్నించేను.

000

దుఃఖం

 నన్ను లోలోపలి చీకటిగుహలోకి లాక్కుపోతుంది

నాచూపుని గుండెలోతుల్లోకి మళ్ళిస్తుంది.

శ్రేయోభిలాషుల ఓదార్పుల్లా ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంది

కుండపోతగా కురిసిన జడివానై, వెల్లువై 

మూలమూలలా నక్కిన కల్మషాన్ని ప్రక్షాళిస్తుంది.

మబ్బు విడినఎండలా తేజోవంతమవుతుంది.

Phoenixలా బుగ్గిలోనించి ఉత్థానిస్తుంది.

విరిగిపడ్డ ఉత్తుంగతరంగంలా మళ్లీ పైకి లేస్తుంది.

దుఃఖానికి మించిన మందు లేదు మనోవికారాల ప్రక్షాళనకి.  

000

(ఆగస్ట్, 2021)

000

నాకలం

మనసుచీకటికోణాల్లో దాగిన “నేను” నాకలం.

ఎదురుపడి చెప్పలేని భావాలు ఒలికిస్తుంది 

నోట పలుకని వేదన రూపిస్తుంది.

ఆప్తమిత్రమై అనునయిస్తుంది.

ఆతెలిమబ్బులచాటున ఎనలేని మర్మాలు

ఆ మొగ్గలు రేపటి రోజాలు

రాత్రినుంచి పగటికీ, పగటినుంచి రాత్రికీ

నిరంతరప్రయాణం.

(ఆగస్ట్ 6, 2021)

000

(ఆగస్ట్ 20, 2021)

స్వేచ్ఛ

ఏ నాలుకలు తల్లిభాష ఉచ్చరించలేవో

ఏ ప్రజలు పరభాషను మనఃపూర్వకంగా నెత్తికెత్తుకుంటారో

ఏ జనులు మాతృభాషను స్వేచ్ఛందంగా కలుషితం చేస్తారో

ఏ ప్రజలలో నా సంస్కృతి అన్న స్పృహ శూన్యమో

ఏ జాతికి ఎరువు తెచ్చుకున్నభావాలు శిరోధార్యమో 

ఆ స్వేచ్ఛ స్వేచ్ఛ కాదు. ఆ స్వాతంత్ర్యంలో అర్థం లేదు.

ఆ స్వేచ్ఛ నాకొద్దు. ఆ స్వాతంత్ర్యదినం నాకు ఉత్సవదినం కాదు.

ఆ జాతి నాది కాదు. ఆ దేశం నాది కాదు.

నాదేశంలో నేను విదేశీగానే ఉండిపోతాను.

000

(ఆగస్ట్ 14, 2021)

ఫేస్బుక్కులో పోస్టులు 3

చర్చముఖం మారిపోయింది

అవునన్నది కాదనడమే నీతి

ఆకతాయిపిల్లాడిలా అరుపులు, కారుకూతలే నిబంధనలు

 కుతర్కమే తర్కం

మేధోపేత చర్చల్లేవు, వేటకుక్కల్లా కాట్లాడుకోలే తప్ప.

(జూలై 30, 2021)

000

తిరస్కారమే యథార్థవాది.

నువ్వు నన్ను పొగిడినప్పుడు

    అవును కాబోలు అనుకుని మురిసిపోయేను.

తిట్టిపోసినప్పుడు

పోనీలే మరేదో బాధ అనుకుని సమాధానపడ్డాను.

చూసీ చూడనట్టు నాపక్కనించి పోతూన్నప్పుడు మాత్రం

తెలిసింది నీదృష్టిలో నేనేమిటో!

నా అస్తిత్వానికి విలువ కట్టిన షరాబు నీతిరస్కారం.

(జులై 30, 2021)

000

లోకంలో అభిప్రాయాలు ఎన్నో లేవు.

చెప్పే వారినిబట్టీ, తీరునుబట్టీ

దూషణ భూషణ తిరస్కారాలు.

(జులై 22, 2021)

000

ప్రతి పత్రికకీ – అచ్చుపత్రికైనా జాలపత్రికైనా – కొందరు రచయితలూ, పాఠకులూ, వ్యాఖ్యాతలూ సుస్థిరంగా ఉంటారు ఆకాశవాణివారి నిలయవిద్వాంసులలాగే.

(జులై 19, 2021)

000

ముఖపుస్తకము

ముఖపుస్తకం బొమ్మలపుస్తకమై

ఓనమాలరోజులు గుర్తుకు తెస్తోంది.

అ – అమ్మ

ఆ – ఆవు

ఇ – ఇల్లు

ఈ – ఈగ

ము – ముఖపుస్తకము

నా – నాముఖపుస్తకము .

(జులై 19, 2021)

000

సంఘజీవి

సంఘమ్ శరణమ్ గచ్ఛామి

కుతర్కంతో

కువిమర్శలతో

కుళ్ళు భావాలతో

అసంబద్ధపు ప్రలాపాలతో

అర్థం పర్థం లేని వ్యాఖ్యానాలతో

వికటాట్టహాసాలతో

వినయపూర్వకం కాని అభ్యర్థనలతో

విసిగిపోతున్నవారి వేదనాలాపాలతో

విసిగించే వాచాలురతో

విరాట్ స్వరూపమై విజృంభించిన ఆ సంఘాన్నే ఆశ్రయించేను.

ఆ సంఘంలోనే నా ఉనికీ మనికీ.

ఆ సంఘమే నాకు రోజు వెళ్ళదీస్తున్నది.

ఆ సంఘమే నాకు ఉపశమనం

ఆ సంఘమే నాకు శ్రీరామరక్ష!

(జులై 18, 2021)

000

అహంభావసారూప్యం

ధనంకంటె

అధికారంకంటె

బలమైనది అహం.

ఈనాడు ప్రపంచం సమస్తాన్ని

నడిపిస్తున్న ఏకైక సూత్రం

దీనివల్ల నాకేమిటి లాభం?

స్నేహాలు, ద్వేషాలు,

చేతులు కలపడాలూ

తన్నుకు చావడాలూ అన్నీ

ఏదో ఒక స్వప్రయోజనం ఆశించే.

సాహిత్యంలో భావసారూప్యం సహితం

అహంభావసారూప్యం అయిపోతోందేమో

(జులై 12, 2021)

000