కళ్లు (మరిన్ని కబుర్లతో)

ఈనాటి కబుర్లు –

రెండు రోజులక్రితం నేను ప్రచురించిన ఒక ట్విటరుతో ఈ కథ మళ్ళీ నాముందుకొచ్చింది. ప్రధానంగా నేను ఇక్కడ ప్రస్తావిస్తున్నది ఒకరికి కలిగిన ఆలోచనలు మరొకరికి కూడా రావచ్చు. కాపీ కొట్టడం ఎంత నేరమో, కాసింత పో లికలు కనిపించగానే అదుగో నారాత నువ్వు దోచేసేవు అనడం కూడా అంతే నేరం.

చక్కగా రూపు దిద్దుకుంది అని నేను అనుకునే కథల్లో ఇదొకటి. శిరసి నయనం ప్రధానం అంటారు కదా.

నా ట్విటరేమిటంటే,

ఇద్దరు మాటాడుకున్నప్పుడు, ఒకరైనా కొత్తగా తెలుసుకున్నదేమీ లేకపోతే అది రెండు స్వగతాలే తప్ప ఒక సంభాషణ కాదు.

దానిమీద నాట్వీటులు అనుసరిస్తున్నఒకతను, “నారచనలు ఇందులోకి లాగొద్దు,” అని వ్యాఖ్యానించేడు.

నాకు అర్థం కాక, “నేను మీ రచనలు చదవలేదు. మీవ్యాఖ్య నాకర్థం కావడంలేదు,” అని తిరుగుజవాబు ఇచ్చేను

ఈలోపున అతను నాపేజీలో పెట్టిన తన జవాబు తొలగించి తనపేజీలో నాట్వీటూ అతనిజవాబూ కూడా ఉన్నాయి. మాఅమ్మాయిని పిలిచి అడిగేను ఏమిటి ఈట్వీటుకి అర్థం అని. తను చూసి, “హాస్యానికి అలా అన్నాడులే” అంది. అతను మాఅమ్మాయి నటించిన ఒక షో రచయిత. అంచేత తనమాట నమ్మాలి.

నాకు మాత్రం అందులో హాస్యం కనిపించలేదు. హాస్యమయితే నాపేజీలో కూడా ఉంచవచ్చు కదా. ప్రస్తుతం అతనిపేజీలో మాత్రమే ఉంది. అతని అనుచరులు నాది తప్పు అనుకునే అవకాశం ఉంది కదా. మళ్లీ కొంతసేపయేక చూస్తే, నాప్రశ్నకి సమాధానంగా ఒక నవ్వూ, ఒక సంతాపమూ ఇమోజీలు కనిపించేయి.

ఇఁతకీ చెప్పొచ్చేదేమిటంటే, ఈరోజుల్లో కాపీలు మహోధృతంగా జరిగిపోతున్నమాట నిజమే కానీ ఒకొకప్పుడు రచయితలకి స్వతహాగా కలిగిన ఊహలు మరొకరికి మరొకచోట కలగడం కూడా సంభవమే.

ఇప్పుడు నాకథ సంగతి చెప్తాను. ఈ కళ్లు కథ 1967లో రాసింది. అప్పట్లో నిజంగానే ఒక కుర్రాడు, సుమారు 12-14 ఏళ్లవయసువాడు, కళ్ళు లేకపోయినా, రైల్లో పాలకోవా అమ్ముతూ కనిపించేడు. నేను అతనితో మాటాడలేదు. కానీ ఆ సంఘటన మాత్రం నామనసులో నాటుకుపోయింది. మనం అప్పుడప్పుడు ఇలాటివారిగురించి వింటుంటాం. చేతులు లేనివారు నోటితో కుంచె పుచ్చుకు ఎంతో అందమైన బొమ్మలు వేయడం, కాళ్ళతోనే సూదిలో దారం ఎక్కించి గుండీలు కుట్టడం, కాళ్ళతోనే ఇంకా ఎన్నో పనులు చేయగల నేర్పరులగురించి.

ఈకథ రాసేనాటికి నాకు లోకజ్ఞానం తక్కువే. బయటిప్రపంచంతో అట్టే పట్టించుకునేదాన్ని కాను. అంచేత ఏ పేపరులోనో వార్త చూసి రాసింది కాదు. కేవలం నాకు కలిగిన ఊహల ఫలితమే.

ఈమధ్య మిత్రులొకరు ఈకథలో ప్రధానాంశంగురించి అడిగేరు. ఒకరికళ్లు మరొకరికి అమర్చితే, ఆ కళ్ళు పొందినవారి మనస్తత్త్వంమీద దాతమనస్తత్వం తాలూకు ఛాయలు కలగడానికి ఆస్కారం ఉంటుందా అని. ఈకథ ఊహాజనితమే అయినా, అలా జరగడానికి అవకాశం ఉన్నట్టు, ఆవిషయంమీద ఇంకా పరిశోధనలు జరుగుతున్నట్టు అంతర్జాలంలో వార్తలు కనిపించేయి.

000

కళ్ళు కథ

ఓ చల్లని సాయంవేళ గోపాలరావు షికారుగా నెమ్మదిగా ఏవేవో భావాలు కలకలుపుకుంటూ అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ నడుస్తున్నాడు. వెనకే సుమిత్ర సప్తపాదాలు తొక్కుతున్నట్టు అనుసరిస్తుండగా, Continue reading “కళ్లు (మరిన్ని కబుర్లతో)”

ప్రకటనలు

తననిగురించిన నిజం!

చేతిలో కాగితం పరీక్షగా చూస్తూ యాజులుగారు ఏమని జవాబిస్తే బాగుంటుందా అని ఆలోచనలో పడ్డారు. తాను పెద్దవాడినయిపోయేనని Continue reading “తననిగురించిన నిజం!”

ఓ గొలుసు కథ, బంగారం కథ కూడా

ఎప్పుడో ఖచ్చితంగా గుర్తు లేదు కానీ నేను తిరుపతిలో ఉన్న రోజులలో అంటే 60వ దశకంలో మాఅమ్మ నన్ను చూడడానికి వచ్చి, Continue reading “ఓ గొలుసు కథ, బంగారం కథ కూడా”

కాశీరత్నం, నా అభిప్రాయాలతో

ఈమధ్య పువ్వులబొమ్మలు, ఒకొకప్పుడు అర్థవంతమైన వ్యాఖ్యలు జోడించి ముఖపుస్తకంలో ప్రచురిస్తున్నాను. మామిత్రులస్పందనలు Continue reading “కాశీరత్నం, నా అభిప్రాయాలతో”

మనిషిబుర్రలో అయోమయానికి కారణం

“కత రాస్తనం”టూ వచ్చింది సంద్రాలు

“ఏం కత రాస్తావు?” Continue reading “మనిషిబుర్రలో అయోమయానికి కారణం”

మంచుదెబ్బ (వివరణతో)

నామాటగా – మళ్ళీ  పాతకథలెందుకు అని కోపగించుకోకండి. చదివినవారు ఇక్కడే ఆగిపోవచ్చు.

ఈకథ ఈరోజు మిత్రులొకరు ఇప్పుడే తొలిసాిరిగా చదివేనని, ఇష్టపడి తమపేజీలో లింకు పంచుకున్నారు. కొత్తపాఠకులు అనేకమంది రంగంలోకి వచ్చేరనడానికి ఇంతకంటే నిదర్సనం అవుసరం లేదు  నన్ను ప్రముఖరచయితలదృష్టిలోకి తెచ్చిన తొలికథ ఇది. ఈకథ కారణంగానే నన్ను ఆంధ్రరచయిత్రులసభలకి (గుడివాడ, వరంగల్)  ఆహ్వానించడం కూడా జరిగింది.

పోతే కథాంశం – పాఠకులకి సహజంగానే జాలి కలగవచ్చు. కానీ ఆకథ రాసినప్పుడూ, ఇప్పుడూ కూడా జాలి కాదు నేను ఆశించింది. (జాలిమీద నావ్యాసం చూసేరు కదా.). అనేకమందికి అనేకవిధాలయిన బాధలు కలుగుతాయి. ఎవరికి వారు ఆ కష్టాలను ఎదుర్కొనె విధానం ఎంచుకుని తమజీవితాలను తీరిచి దిద్దుకుంటారు. ఆనాటి పరిస్థితులవి. ఆ పరిస్థితులలో వకుళ మౌనాన్ని ఆయుధంగా ఉపయోగించుకుంది. గాంధీగారి సత్యాగ్రహం అంత నిష్ఠతోనూ.

అంచేత మీరు వ్యాఖ్యలు రాస్తే, జాలి మాత్రం చూపకండి. నాకు జాలి అంటే అసహ్యం.  ఈవిషయం స్పష్టం చేయడం మరొక కారణం ఇది మళ్లీ ప్రచురించడానికి.

ధన్యవాదాలు

మాలతి.

00000

పశ్చిమదిక్కున విచ్చలవిడిగా చెలరేగుతున్న శారదనీరదపంక్తుల్ని చూస్తూ డాబామీద నిల్చున్నాను. ఇవేనేమో వప్రక్రీడాగజప్రేక్షణీయంగా కనిపించినవి. నల్లగా బండరాళ్ళలా, కారు ఎనుముల్లా ఉన్న ఆ మేఘాలు అస్తమిస్తున్న సూర్యుడిని దాచ ప్రయత్నిస్తున్నాయి. సూర్యనారాయణుడు ఆల్లరిపిల్లవాడిలా ఆడుగునుంచే చేతులు చాపుతున్నాడు. దివ్యకాంతులు విరజిమ్మే ఘనశ్యామసుందరుడు ఇలాగే ప్రకాశించేడు కాబోలు. అంత ఎత్తుకు ఎగరలేని రాధ కిందనించి దిగులుగా “నీలీలలకి అమాయికనైన నేనే దొరికేనా?” అన్నట్టు చూస్తుంది కాబోలు .. Continue reading “మంచుదెబ్బ (వివరణతో)”

మాతోటలో

మరో పాతకథ. అప్పుడే కొత్తగా కథలు రాయడం మొదలుపెట్టిన తొలి రోజుల్లో రాసింది. తెలుగు స్వతంత్రలో ప్రచురించడం జరిగింది. ఇది  ఇప్పటికీ చాలామందికి గుర్తుంది. 6, 7 ఏళ్ళక్రితం మునిపల్లె రాజుగారు ఏదో సభలో కలిసినప్పుడు మీరు నాకు గుర్తేనండి, మాతోటలో అవీ … అన్నారు. అదే నాకు ఒక గౌరవం అని భావించి మళ్ళీ ప్రచురిస్తున్నాను.

000

“ఇదుగో ఇదే ఆఖరు, మరి నీ ఇష్టం,” అంది అత్తయ్య అయిదోమారు మొక్క అందిస్తూ.

ఇదివరకు నాలుగు మొక్కలు ఆవిడచేత్తో ఇచ్చినవే అదే వరసక్రమంలో భూస్థాపితం చేసేశాం. Continue reading “మాతోటలో”