చిన్నకష్టం చాలు బతుకుతీరు మార్చేయడానికి!

జలజాక్షి ఆలోచనలో పడింది. యోగాసనాలు వేస్తూ ఒంటికాలిమీద నిలబడేసరికి కలుక్కుమంది. సరే రెండోకాలు దింపి, మళ్ళీ ఎత్తబోతే, మోకాలు చివ్వున లాగింది. Continue reading “చిన్నకష్టం చాలు బతుకుతీరు మార్చేయడానికి!”

ప్రకటనలు

కార్పణ్యము

దొరగారి ఏడంతస్తులభవనంముందు సరదాగా తిరుగుతున్న తెల్లపిల్లి గేటుకవతల తచ్చాడుతున్న మచ్చలపిల్లిని చూసింది.

నీలిరంగు పిల్లికళ్ళు చిట్లించి చూసింది. Continue reading “కార్పణ్యము”

ఎంతెంత దూరం

కాఫీ సేవిస్తున్న కావేరి ఫోనుగానం విని ఉలికిపడి ఎవరై ఉంటారు చెప్మా అనుకుంటూ తీసి హలో అంది.

”నేనండి. ఆమ్నీ”

ఆమ్నీ … ఎవరు చెప్మా, ఎక్కడా విన్నట్టు లేదు. “ఆ..మ్మీ?????…”

“ఓ, అన్నట్టు మీకు తెలీదు కదూ … సౌదామిని అంటే వీళ్లకి నోరు తిరగదు అంత పెద్ద పెరు. అందుకని కత్తిరేసేసేను. హీహీహీ. ఆమనీ అన్నా తికమకగా చూస్తారు. అంచేత ఆమ్నీ చేసేను రామ్నీలా అని చెప్తున్నాను.”

“హాహా. సౌదామిని. సరే. నిజమేలే. నేనూ చూస్తున్నాను మనపేర్లతో వీళ్ళకి తంటాలు. మంచిపని చేసేవు.”

“అదేంటో రెండు పొడక్షరాలు కూడా పలకలేరు. నాకైతే ఇష్టంలేదు మార్చడం కానీ ..,”

“కాన్లే. మనం వాళ్ళింటికి వచ్చేం, కానీ మనింటికి వాళ్ళు రాలేదు మరి. ఇంతకీ ఎప్పుడొచ్చేవింతకీ, ఎక్కడున్నావు,?”

“అమెరికానుంచే. న్యూయార్కు  వచ్చి వారం రోజులయింది. ఇక్కడ నాతో చదువుకున్నవాళ్ళున్నారు. వాళ్ళతో నాల్రోజులు గడిపి, మీఊరొస్తున్నా. అక్కడ వర్క్ షాపు నెలరోజులపాటు. అంచేత అక్కడే మిగతా మకాం అన్నమాట.” గొంతులో హుషారు, మనసులో దిగులు.

“ఊఁ బాగుంది. మీ వర్క్ షాపువాళ్ళే నీమకాం ఏర్పాటు చేస్తున్నారు కాబోలు. చాల్రోజులైంది నిన్ను చూసి. రాగానే చెప్పుఎక్కడ దిగుతావో. నేనొచ్చి ఇంటికి తీసుకొస్తాను.”

“… ఊఁ. లేదు. వాళ్ళేఏర్పాట్లూ చేయలేదు. ఏవో ఎడ్రెసులిచ్చేరనుకోండి. నాకేమో ఊరు కొత్త కదా. … మీకేమైనా తెలుసేమోనని … మ్.. అదే ఆ ఎడ్రెసులిస్తే మీరు చెప్పగలరేమోనని …?”

“నాకూ ఊరంతగా తెలీదు. ఏదో  ఇక్కడిక్కడ మాయింటిచుట్టూ నాలుగు వీధులు తిరిగడమే కానీ …. ఎంత దూరమో మీ వర్క్ షాపు మరి. దూరాలు ఫరవాలేదనుకుంటే మాయింట్లో ఉండు.”

“నిజంగానే? మీకు ఇబ్బంది లేదంటేనే…. మిమ్మల్ని శ్రమపెట్టడం నాకిష్టం లేదు.”

“ఇబ్బందేముంది. నాతో పాటే … నేనేమీ నీకు రాజభోగాలు జరపలేను కానీ…”

“అయ్యో భలేవారే. నిజానికి మనవాళ్లమొహం కనిపించడమే రాజభోగం.  వారంరోజుల్నుంచీ చూస్తున్నా. నాకైతే ఏదో మాయలోకంలో ఉన్నట్టుంది.”

“అవును. కొత్తలో అలాగే ఉంటుంది. ఇంతకీ ఎప్పుడొస్తున్నావు? ఫ్లైటు ఏదో చెప్తే ఎయిర్పోర్టుకొస్తాను.”

… … …

“స్నానం చేస్తావా?”

“మీరు కానివ్వండి. నాకేం తొందర లేదు.”

… … …

“అప్పుడే అయిపోయిందా?”

???

“బజారుకెళ్దాం, రా. నీకిష్టమైన కూరలు చూసుకోవచ్చు.”

“నాకదేం లేదండి. మీరేం చేస్తే నాకదే ఇష్టం. మీరెళ్ళి రండి.”

… … …

“అరె, అప్పుడే వచ్చేసేరు. నేనింకా గంట, గంటన్నర పడుతుంందనుకున్నాను.”

“… ఏదో కావలిసివ నాలుగూ తీసుకుని వచ్చేస్తాను. బజార్లో గంటలతరబడి తిరగడం నచ్చదు.”

“నేనింకా చాలాసేపు పడుతుందేమోనని …”

“సరేలే. … వద్దొద్దు. ఛానెల్ మార్చక్కర్లేదు. ఏదో చూసుకో.”

“హీహీ. ఏదోలెండి. మీరు మీకాలపు షోలు చూస్తారు.”

“వాటిలో స్పష్టంగా మాటాడతారు. పూర్తివాక్యాలు మాటాడతారు. నాకుఅర్థం అయేవి అవే మరి. హాహా.”

… … …

“ఎండ తిరుగుమొహం పట్టింది. పద అలా కాస్త తిరిగొద్దాం.”

“లేదండి. నేను రేపటిక్లాసుకి సిద్ధం కావాలి. చాలా పని. చంపుకుతినేస్తున్నారు. మీరెళ్ళిరండి. మీకు వాకింగు అలవాటు.”

???

000

“ఆదివారం మాస్నేహితులు డిన్నరుకి పిలిచేరు. మిమ్మల్ని తీసుకురమ్మన్నారు.”

“ఆఁ .. మ్ … నేనెందుకులెద్దూ. నువ్వెళ్ళు.”

“అదేం లేదండి. ఫరవాలేదు రండి. మీకు అంతగా విసుగనిపిస్తే కొంచెంసేపుండి వచ్చేద్దురుగానీ.”

“ఎందుకు నవ్వుతారు. వాళ్ళకి మిమ్మల్ని చూడాలనుంది.”

“వాళ్ళకసలు నన్ను తెలీదు కదా ఏం చెప్పేవేమిటి?… సరేలే. చూదాం.”

… … …

“మాది కూడా విజయవాడేనండి.”

“అలాగా. విజయవాడలో ఎక్కడ?”

“మాఅమ్మ కూడా మీలాగే …”

“మీకు ఆలస్యం అయిపోతుందేమో మీరు తినేయండి.”

“ఫరవాలేదు. తొందరలేదు. అందరూ వచ్చేవరకూ ఉంటాను.”

“నేను తెచ్చిన విడియో ఏదీ?”

.”ఆబల్లమీద పెట్టేను.”

“ఏబల్లమీద?”

“గిరిధర్ ఇంకా రాలేదేం?”

“వెయ్యికాళ్ళజెర్రి ఆడు. ఎక్కడ తిరుగుతున్నాడో.”

“జానీని తీసుకొస్తానన్నాడు. అక్కడ ఆలస్యంఅయిందేమో.”

“జానీగాడ్నా? సరి ఇవాళొచ్చినట్టే.”

హాహాహ హాహాహ హాహా

“అత్తయ్యగారూ, మీకు విసుగేస్తే చెప్పండి. వెళ్ళిపోదాం.”

“లేదులే. మీకాలం పిల్లలు ఇలా మాటాడుకోడం చూసేఅవకాశం నాకెక్కడ కుదుర్తుంది మళ్ళీ.”

“హాహా. మీరు భలే మాటాడతారండి,”

“మాటలేనా? మీపుళిహోర కూడా అద్భుతం అని విన్నాను.”

“హా ఎక్కడ విన్నారేమిటి?”

“ఇంకెక్కడ?”

“హోహో. చెప్పఖ్ఖర్లేదు.”

“ఓ. నాకు చెప్పలేదే ఆమ్నీ.”

“ఇంకా ఇడ్లీ, పూరీ, దోశ… ”

“ఏంటి ప్రతిరోజూ మెనూ అంతర్జాలంలో ప్రకటిస్తున్నావేమిటి?”

“లేదత్తయ్యగారూ, వాళ్ళు నన్ను ఏడిపించడానికి అంటున్నారు.”

“లేదు మామ్మగారూ, మమ్మల్ని ఏడిపించడానికి ఇలా రోజూ చెప్తుంది.”

“హ్మ్. నాక్కూడా మీలాటి అత్తయ్యగారొకరు దొరికితే బాగుండు ఈఊళ్లో.”

“నాకు ఈఊళ్లోనే అక్కర్లేదు. పొరుగూరయినా రెక్కలు కట్టుకు వాల్తానక్కడ.”

“విడియో దొరికింది. రండి. రండి. షో టైం.”

ఆగాగు. ఇక్కడే చూడు. ష్ డైలాగు వినాలి .. అటు చూడు … డైలాగంటే అమ్మో …మ్. ఆఅమ్మాయి బాగులేదు.. అయితే అదరగొట్టేసేది. అదుగో ఇక్కడే వావ్ … షా ఏడీ ఇంకా రాలేదే … మేగీ తీసుకొస్తానంది… హా సరే ఆవిడ డ్రైవింగంటే మిల్వాకీలో బయల్దేర్తే అయోవాలో తేల్తుంది. హాహాహ పోదూ మరీ అంత ఘోరం కాదు ఆవిడ … హ్ ఆపరా గోల … మామ్మగారూ ఇదుగో చూడండి ఎంత బాగా చేస్తోందో … నన్నడిగితే అదీ ఏక్షనేనా … . అయితేనా … సర్లే నిన్నెవరూ అడగలే … పోవోయ్ … అన్నట్టు … ఆ రాజరేమిటి క్లాసులో … హీహీహ అదంతా ఆ షీలాకోసంలే … ఓర్నాయినా ఎన్ని పోజులో … ప్రొఫేసరు … ససవ  …

రండి. భోజనం సిద్ధం. తిన్నాక మాటాడుకోవచ్చు

అదేం లేదండి. మాకు తినడం, మాటాడుకోడం అన్నీ ఏకకాలంలో సాగుతాయి.

అవునన్నట్టు నిన్నొకటడగాలి.

తరవాత చూద్దాంలే. పద, పద ..

000

“మీకు చాలా విసుగేసిందేమో అత్తయ్యగారూ.”

“లేదు. నేనూ బయల్దేరేముందు అనుకున్నాను కానీ విసుగనిపించలేదు.”

“మాకు కామన్ అనేక విషయాలు. కొందర్నయితే నేను చూసి పదేళ్లు పైనే. మీకేమో అయోమయం అవి.”

“అయోమయమే కానీ మీఅందరి హుషారూ, సరదా చూస్తుంటే నాకు తమాషాగానే ఉండింది. మరో సినిమా చూస్తున్నట్టు.”

“హాహా. ఏ ఫారిన్ సినిమానో చూస్తున్నట్టుందా?”

“హా. అలాగే అనుకోవచ్చు. అసలలా ఉరకలు వేసే ఉత్సాహం కూడా అంటు జాడ్యమే. శుభ అంటుజాడ్యం. అంతమంది అంత హుషారుగా చురుగ్గా గలగల్లాడుతూ నవ్వుతుంటే నేను కూడా నవ్వకుండా ఉండలేకపోయేను మరి.”

“మీరలా అనుకుంటే సరే. మీరు వాళ్లకి చాలా నచ్చేరు. నాతో అదే అన్నారు కూడాను.”

000 000

“అంతమందినీ ఒక్కసారి పిలి్స్తే కష్టం కానీ ఒకరిద్దరు చొప్పున అప్పుడప్పుడు పిలు భోజనానికి.”

“ఆఁ. నిజంగానే…  అంటే … మీకు కష్టం కాదనుకుంటేనే … బోలెడు పొంగిపోతారు ఈమాట చెప్తే.”

“కష్టం లేదులే.”

“మీతో మాటాడుతుంటే చాలా పెద్దవాళ్ళతో మాటాడుతున్నట్టు ఉండదు అన్నాడు గిరి.”

“మ్… పెద్దా చిన్నా అంటూ మనం గిరులు గీసుకుంటాం. గుంపులో ఉన్నప్పుడు ఎవరిగిరి వారిదే అయినా కొంత overlap కూడా ఉంటుంది. మిగతా భాగం అంతా వేరు అయినా ఆ చిన్న భాగంలో మాత్రం గిరులప్రసక్తి ఉండదు. తరాల అంతరాలూ గుర్తుకురావు. అది సంఘతత్వం, మనిషితత్వం అనుకుంటాను.”

000

(జూన్ 25, 2019)

కుక్క పారిపోయింది

అదొక చిన్న పల్లె. ఇది ఏదేశంలోనైనా కావచ్చు. పట్టుమని వంద ఇళ్ళు కూడా లేవు.

ఊరి శివార్ల అడవి. వెయ్యిమైళ్లు అనేక రకాల చెట్లు, పొదలూ, రాళ్లూ Continue reading “కుక్క పారిపోయింది”

వేలూరి శివరామశాస్త్రి. ఊరిబడి

వెనకటిరోజుల్లో పల్లెల్లో “శ్రీ”, “చుక్క” పదాలకి ఒక ప్రత్యేకమైన అర్థం ఉండేది. నాకు కొంచెం తెలుసు కానీ Continue reading “వేలూరి శివరామశాస్త్రి. ఊరిబడి”

రాద్ధాంతం (గల్పిక)

సంకలనాలసరదా హతం టపాలో ఉదహరించిన రాద్దాంతం గల్పిక ఇదుగో ఇక్కడ పౌఠకుసౌకర్యార్థం ఇస్తున్నాను.

000

రాద్ధాంతం!

“అమ్మగారు నెయ్యిమ్మన్నారండీ,” అంటూ ఓ చిన్నగిన్నె చేత్తో పుచ్చుకుని వచ్చేడు ఓ కుర్రాడు. Continue reading “రాద్ధాంతం (గల్పిక)”

కొత్త సీసా, పాత సారా

కొత్తసీసా, పాతసారా

స్థానిక కాలేజీలో నాకు ఉద్యోగం దొరికినప్పుడు కొండనందుకున్నట్టు పొంగిపోయాను. ఎందుకంటే నాకు ప్రాణపదమైన మానవతావిలువలకి సంబంధించిన పని అది. ప్రతి విద్యార్థీ ఒకసెమెస్టరులో పది గంటలసేపు సాంఘికసేవ చెయ్యాలి. దానికి కొన్ని నియమాలు వున్నాయి. ఆనియమాలు వివరించడం, వాళ్లని చక్కని రాజమార్గాన నడపడం నా విధి.
మాడైరెక్టరు నాకు వివరాలు చెప్పినప్పుడు నాకు చిన్న నవ్వొచ్చింది. మేం చిన్నప్పుడు కాపీబుక్కుల్లో రాసేవాళ్లం “ఆడి తప్పరాదు”, “తల్లిదండ్రులు దేవునితో సమానము” లాటివి. దాంతో నీతులూ రాతలూ కూడా నీటుగా నాటుకుంటాయని మాపెద్దల ఉద్దేశం. అలా జరిగిందా అన్నది వేరేకథ అనుకోండి.
అమెరికాలో ఉగ్గుపాలతో “గెలుపు” పాఠాలు నూరిపోసి, ఎదిగిన తరవాత ఈ సన్మార్గాలూ, సంఘసేవా బోధిస్తున్నారు. అమెరికా, ఇండియా భౌగోళికంగా డయమెట్రికల్లీ ఆపోజిట్టు కదా. 000
మికేలా వచ్చింది తను చెయ్యబోయే ప్రాజక్టుగురించి మాటాడడానికి.
“ఏంచేస్తావు?” అని అడిగాను మామూలుగానే.
“ఏమో”
ఇది కూడా మామూలే. వాళ్లకి ప్రపంచంలో సమస్త విషయాలూ తెలుస్తాయి కాని “సాటిమనిషికి నువ్వు చెయ్యగల సాయం ఏమిటి” అంటే చప్పున చెప్పలేరు.
అరగంటసేపు తనకుటుంబం, చదువు, చెయ్యబోయే వుద్యోగం మాటాడినతరవాత ఆవుద్యోగానికి పనికొచ్చే సాంఘికసేవ బోధిస్తాను. అందులో కూడా సొంతలాభం కొంత పొందుపరచకతప్పదు మరి! పుణ్యమనే కదా పూజలూ, వ్రతాలూను.
బిజినెస్ ఎడ్మినిస్ట్రేషన్ మేజరుట.
సరే, ఏబిజినెస్ గానీ మనుషులతో పని- ఎదటివారి తత్త్వాలు అర్థం చేసుకోడం -కదా. అంచేత ఊళ్లో వున్న రెండు సేవాసమాజాలకి వెళ్లి అక్కడ ఏంచేస్తున్నారో, తనక్కడ చెయ్యగలిగిన సాయం ఏమేనా వుందేమో చూడమన్నాను.
ఇప్పుడు ఆమాట చెప్పడానికే వచ్చింది.
“నాకో మంచి ప్రాజక్టు దొరికింది,” అంది హుషారుగా.
ఎక్కడ అని అడిగాను.
ఊరిచివరనున్న నర్సింగుహోంలోనట. “పైగా అక్కడ ఒక ఇండియన్ ఆవిడ వుంది. అంచేత నేను కల్చరల్ డైవర్సిటి కూడా స్టడీ చెయ్యొచ్చు,” అంది మికేలా.
సరే, తాను అక్కడ తన ప్రాజక్టుకి సానుభూతి [compassion], నిస్సహాయులకి సాయము చేయుట [helping the needy], భిన్న సంస్కృతులలో విలువలు [cultural diversity] అను మానవతావిలువల అధ్యయనం చేయుటగా నిర్ణయం అయిపోయింది.
ఆఅమ్మాయి లేవబోతూ, “ఇండియాలో ఉమ్మడికుటుంబాలు కదా, రెండుగదుల్లో పదిమంది వుంటారు. ఆవిడని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చి నర్సింగుహెంలో పెట్టడం ఏమిటి?” అంది.
000
ఇదివరకు ఇలాటివిషయంలోనే తను అడిగిన ప్రశ్న గుర్తొచ్చింది, “రెండుగదుల్లో ఆరుగురు వుంటే మరి పిల్లల ఎదుటే … చేస్తారా?” అని. ఏమిటి అడుగుతోందో వాచ్యం చెయ్యలేదు నామీద గౌరవంతో. నాకు ఏంచెప్పాలో తోచలేదు. “పిల్లలముందు చెయ్యరు కాని కావాలనుకుంటే దారే వుండదా? జనాభా చూస్తే తెలుస్తోంది కదా” అన్నాను తేలిగ్గా.
ఎవరు ఎలాటిప్రశ్నలు వేస్తారు అన్నది కూడా సాంస్కృతికవిజ్ఞానంలో భాగమే. అదే వయసుగల తెలుగు పిల్లలు ఆప్రశ్న వెయ్యరు అనుకుంటూ.
000
మికేలా నామొహం చూస్తూ నిలబడింది నాజవాబు కోసం. “ఆయన ఇక్కడ ఉండడంతో మారిపోయారా?”
నాక్కూడా ఆఅనుమానం వచ్చింది కాని బయటబడడం నాకు ఇష్టం లేదు. మామూలుగా పెద్దవాళ్లని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చింతరవాత ఇంట్లో పెట్టుకోడమే చూశాను కాని నర్సంగుహోంలో పెట్టడం చూడలేదు.
“నీ ప్రోజక్టులో అది కూడా భాగమే. చూడు ఏం నేర్చుకుంటావో,” అన్నాను గోడమీద పిల్లివాటంగా.
సరేనంటూ వెళ్లిపోయింది.
ఆతరవాత మికేలా అప్పుడప్పుడొచ్చి తను కనుగొన్న సరికొత్తవిషయాలు చెప్తూనే వుంది.
ఆశ్చర్యం, ఆవిడ, పూర్ణిమాదేవి పెళ్లి చేసుకోలేదట.
వాళ్లచెల్లెలికి పదకొండుమంది పిల్లలుట.
స్కూలు టీచరుగా పనిచేస్తూ వీళ్లందరికీ చదువులు చెప్పించిందిట.
పెద్దపిల్లలు ఎదిగి ఉద్యోగాల్లో చేరిన తరవాత, చిన్నవాళ్లని చదివించారట.
తాను గ్రహించిన ప్రతివిషయమూ ఆఅమ్మాయికి వింతే. నాకు చాలా మామూలు విషయం.
తాను ఎన్నో సంగతును నేర్చుకున్నానని చెప్పేది మహోత్సాహంతో.
తననిగురించి కూడా చాలా ప్రశ్నలు వేసిందిట ఆవిడ. మొదట చిరాగ్గా అనిపించినా అది వాళ్ల అలవాటు అనుకుని జవాబులు చెప్పిందిట. తన కుటుంబం ఫొటో కూడా ఇచ్చిందిట.
గుడ్, గుడ్ అంటూ వస్తున్నాను నేను నవ్వుతూ.
000
పూర్ణిమాదేవి – అదే నర్సింగ్‌హోంలో మికేలా సందర్సిస్తున్న ఆవిడ – తనకుటుంబంగురించి పదే పదే చెప్తూండడంతో మికేలాకి ఓ ఆలోచన తోచింది.
“నేను ఆవిడకి ఒక కలాజ్ [collage] చెయ్యమని చెప్పాను. ఓపెద్దబోర్డుమీద తనకి అభిమానులయినవాళ్లందరి బొమ్మలూ అమర్చి, దానికి వత్తాసుగా ఓ చిన్నపుస్తకం వాక్చిత్రాలు రాయమని. నేను సాయం చేస్తాను,” అంది.
“చాలా మంచి ఊహ,” అన్నాను, నిజంగానే సంతోషిస్తూ. మనకి దాపరికం లేదు. డాక్యుమెంటేషను చాలా తక్కువ. మన చరిత్ర అంతా మౌఖికమే కదా.
మికేలా సందేహిస్తూ, “ఖర్చులు డిపార్ట్‌మెంటు ఇస్తుందా?” అని అడిగింది నెమ్మదిగా.
“ఎంత?”
“ఏమో.”
కలాజ్‌కి అట్టబోర్డు, గమ్, కథ రాయడానికి ఓ నోట్‌బుక్కు, లేకపోతే తెల్లకాయితాలు – ఎలా చూసినా పది డాలర్లకి మించదు. డిపార్ట్‌మెంటంటే, రసీదులూ, ఫారాలు, అప్రూవలూ, ఎందుకొచ్చిన గొడవ అని నాపర్సు తీసాను.
మికేలా చూసి, నెవర్‌మైండ్ అనేసి శలవు పుచ్చుకు వెళ్లిపోయింది. వెళ్తూ, “వెరీ ఎక్సైటింగ్” అని మరోసారి చెప్పి.
ఆతరవాత నాలుగు వారాలు కనిపించలేదు.
సిమెస్టరు చివరికొచ్చింది. మికేలా తను కనుగొన్న సంగతులూ, దానిమూలంగా తన దృష్టిలో, ఆలోచనా ధోరణిలో వచ్చిన మార్పులూ రిపోర్టివ్వాల్సిన రోజు దగ్గరకొచ్చింది.
ఎపాయింట్మెంటు తీసుకోమని ఈమెయిలు పంపించాను. జవాబుగా తనే వచ్చింది.
“నాకో చిన్న సమస్య వచ్చింది,” అంది రవంత జంకుతో.
ఇది కూడా మామూలే. చాలామంది ఆముగింపు దగ్గరకొచ్చేసరికి కాస్త ఆదుర్దా పడతారు – తాము చేసింది చాలదేమో, ప్రోజక్టు అప్రూవు కాదేమో అని.
“ఫరవాలేదులే. నువ్వు పాసవుతావు,” అన్నాను ధైర్యం చెప్తూ.
“అది కాదు. నేను కాలేజీ చివరిరోజునే వూరు విడిచి పోవాలి. ఈలోపున మూడు పెద్ద పేపర్లు రాయాలి. ..”
నాకు చిరాకేసింది. ఈసోది అంతా ఎందుకు?
“ఏంచెయ్యాలనుకుంటున్నావో చెప్పు” అన్నాను.
“ఆకలాజ్ ఇంకా పూర్తి కాలేదు.”
“అంటే మధ్యలో వదిలేస్తానంటావా?”
“లేదు. చేస్తాను, వచ్చేవారం వెళ్లి పూర్తి చేస్తాను. ఈలోపున మన ఇంటర్వ్యూ చెయ్యొచ్చా అని …”
నాకు ప్రాణం కుదుటపడింది. తొందరపడ్డది నేనే. క్షమాపణలు చెప్పుకోలేదు కాని ఇంటర్వ్యూ చేస్తానన్నాను.
మర్నాడు తొమ్మిది గంటలకి రమ్మన్నాను. సరే అని వెళ్లిపోయింది.
000
మికేలా రిపోర్టు రాయలేదు, ఇంకా పని పూర్తికాలేదు కనక.
అంచేత ప్రస్తుతానికి వాగ్రూపంలోనే.
మామూలుగా ఈ ఇంటర్వ్యూలు టేప్ చేస్తాం తరవాత తగువులేమైనా వస్తే సాక్ష్యం కోసం.
మికేలా దానివేపు చూసి “రికార్డు చెయ్యాలా” అంది. ఆఅమ్మాయికి చెమటలు పడుతున్నాయి.
అది చూసి, “నీకు అభ్యంతరం అయితే చెయ్యను,” అన్నాను.
“నాకు ఇష్టంలేదు.”
“సరే“ అని, స్టూడెంటుకి అభ్యంతరమయినందున టేపురికార్డరు ఆపు చెయ్యడమయినది అని రాసుకున్నాను.
“ఏమిటి నీ ప్రోజక్టు?”
“వయసుమళ్లినవాళ్ల ఆలోచనలు, అభిప్రాయాలూ తెలుసుకోడం, ఇతర సంస్కృతులగురించి తెలుసుకోడం.”
“నీ సబ్జక్టు వయసుమళ్లిన విదేశీ స్త్రీ కదా. అందువల్ల నీకు అధికంగా తెలిసినదేమిటి?”
“చాలా తెలిసింది. నేను ఇండియాలో ఆడవాళ్లగురించి విన్న చాలా సంగతులకీ, విడివిడిగా ఒకో మనిషి జీవితానికీ చాలా తేడాలుంటాయి.”
“ఏమిటి ఆతేడాలు?”
“పెద్దపెద్ద కుటుంబాలు చాలామంది చిన్నయిళ్లలో వున్నప్పుడు రాగల తగువులగురించే నేనెప్పుడూ వింటూ .వచ్చాను. మేం ఇక్కడ అంటుంటాం ఫెమిలియారిటి మితి మీరి కంటెంప్ట్‌కి దారి తీస్తుందని. కాని అదే ఫెమిలియారిటివల్ల ఆత్మీయతలు కూడా పెరుగుతాయేమోననిపించింది ఆమెతో మాటాడినతరవాత. నేను మా కాంపింగ్‌కి వెళ్లినప్పుడు చూసాను కొంచెం. కాని అవి అట్టే కాలం నిలవవు. అక్కడున్నంతసేపే “కేరింగ్ అండ్ షేరింగ్”.
పూర్ణిమాదేవిని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చిన మిస్టర్ ప్రనీల్ సొంతకొడుకు కాదు. చెల్లెలి కొడుకు. పదేళ్లకిందట ఇండియా వెళ్లినప్పుడు ఆవిడ చెప్పిందట తనకి జరుగుబాటు కష్టంగా వుందని. చెప్పకోడానికి పదిమంది వున్నా ఎవరిబాధలు వాళ్లవి. అంచేత ప్రనీల్ తనతో తీసుకొచ్చేసాడు. ఆవిడ తనని పెంపకం తీసుకుందని దాఖలా చూపి గ్రీన్‌కార్డు సంపాదించి తనదగ్గరే వుంచుకున్నాడు. కాని ఈమధ్య పరిస్థితులు మారిపోయాయి. ఇద్దరు పిల్లలతరవాత కలిగిన పిల్లాడికి మల్టిపుల్ సొలరిసిస్‌. ఆపిల్లాడికి తల్లి అవసరం 24 గంటలూను. అంచేత ఆవిడ అత్తగారి అవసరాలు ఆదుకోలేకుండా వుంది. ప్రనీల్‌ ఉద్యోగంవల్ల నెలకి 20 రోజులు రోడ్డుమీదే వుంటాడు. అంచేత ఆదంపతులు మరో దారి లేక, అందుబాటులో వున్న సదుపాయం కాదనలేక ఆవిడని నర్సింగుహోంలో పెట్టారు.”
మికేలా కళ్లు చెమర్చడం చూసి. నాక్కూడా అదోలా అనిపించింది. ఏదేశంలో కానీ ఏజాతిలో కాని మానవత్త్వపు ఛాయలు ఎప్పుడూ ఒక్కలాగే వుంటాయేమో అనిపించింది.
ooo
సెమెస్టరు అయిపోయింది. ఆఖరిరోజు. అమ్మ రాసిన వుత్తరంలో సంగతులు ఆలోచిస్తూ కూర్చున్నాను. అమ్మమ్మకి చాదస్తం ఎక్కువయిపోయింది. మామయ్య కొన్నాళ్లు నీదగ్గర పెట్టుకో అని తీసుకొచ్చి ఇక్కడ దించేసిపోయాడు రెండు నెలలకిందట.
ఆవిడ చిట్టినీ, సుజీనీ చంపుకుతినేస్తోంది ఎక్కడికెళ్తున్నావు, ఎవరితో వెళ్తున్నావు, ఏ సినిమాకి, చీరలెందుకు కట్టుకోవూ, కట్టుకుంటే అలా కట్టుకున్నావేమిటి, తల దువ్వుకోలేదేం, దువ్వుకుంటే అదేం దువ్వుకోడం … ఏదో ఓ గొడవ రోజూ …..

టైము చూసాను. .అలోచిస్తూండగానే నాలుగున్నర. ఆరోజుకి నా పని అయిపోయింది. కంప్యూటరు ఆఫ్ చేసి, కాయితాలు డ్రాయరులో పడేసి లేవబోతుంటే మికేలా వచ్చింది.
మరోసారి నాకు బై చెప్పడానికి వచ్చిందనుకున్నాను నాబాధ్యత నేను అత్యంత సమర్థవంతంగా నిర్వహించేను. మరొకసారి నాకు తనకృతజ్ఞతలు చెప్పడానికొచ్చింది. నాకు కించిత్ గర్వం కలిగింది.
“ఇంకా ఇక్కడే వున్నావేమిటి, నీఫ్లైటు టైమయిపోలేదూ?” అన్నాను.
ఆఅమ్మాయిమొహంలో ఏదో తికమక కనిపించింది.
“టైము అయిపోతోంది. కాని ఒకసంగతి మీతో అత్యవసరంగా మాటాడాలనిపించింది.”
“ఏమిటి?”
“అదే కలాజ్‌మాట.”
“కలాజ్? ఏమయింది? బాగా రాలేదా?”
“నేను అన్ని రోజులు గడిపేను ఆవిడతో. నా పనులు మానుకున్న సమయాలు కూడా వున్నాయి. కలాజ్ చూపించి ఆవిడ పరమానందపడిపోతూ థాంక్సు చెప్పింది. అది చూసి నాకు ఆశ్చర్యంతో నాకు నోటమాట రాలేదు.”
“బాగుంది. నీకు గర్వకారణం.”
“అది కాదు. ఆకలాజ్‌లో నాబొమ్మ ….”
“ఏం, లేదా?”
“వుంది” అని ఓక్షణం ఆగి, “పోస్టేజి స్టాంపంత ఓమూల. ఆవిడ నాగడ్డం పుచ్చుకుని ఇదిగో నువ్వు అని నాబొమ్మ చూపించినప్పుడు నాకు అర్థం అయింది ఆవిడ ఎనభై అయిదేళ్లజీవితంలో నా పాత్ర ఎంత చిన్నదో … నేను ఎంతసేపూ నేనెంత సేవ చేస్తున్నానో అనే ఆలోచిస్తూ వచ్చాను ఇంతవరకూ.”
నేను తెల్లబోయాను.
“Very humbling experience. అదే నా ప్రాజక్టులో నేను నేర్చుకున్న నిజమైనపాఠం, మీకు చెప్పాలనిపించింది. బై” అనేసి గబగబా వెళ్లిపోయింది.
నాకు తలతిరిగింది. కుర్చీలో కూలబడ్డాను అచేతనంగా. అమ్మమ్మా, సుజీ, చిట్టీ, పూర్ణిమాదేవీ, కొత్తరంగులు పులుముకుంటున్న పాతకాలపు విలువలూ, “నా”చుట్టూ గిరికీలు కొట్టే “నేను” కలగాపులంగా ఝుమ్మని లేచాయి కందిరీగల్లా నామనసాకాశంలో.

000

(జులై 2007)